Jeśli widzisz tę wiadomość oznacza to, że mamy problemy z załadowaniem zewnętrznych materiałów na naszej stronie internetowej.

If you're behind a web filter, please make sure that the domains *.kastatic.org and *.kasandbox.org are unblocked.

Główna zawartość

Julia Margaret Cameron, Pani Herbert Duckworth

Julia Małgorzata Cameron, Mrs. Herbert Duckworth, 1867, albuminowa odbitka srebrowa ze szklanego negatywu (Metropolitan Museum of Art)

Siostrzenica artystki

Patrząca ponad swoim lewym ramieniem, z mięśniami szyi napiętymi do granic. Zdjęcie Julii Małgorzaty Cameron Mrs. Herbert Duckworth to uderzający portret siostrzenicy artystki. Głębokie cienie uwypuklają linie policzka i szyi portretowanej, ukrywając dużą część sceny w półmroku, podczas gdy silne boczne światło podkreśla jej spuszczone oczy, nos i usta.
Mrs. Herbert Duckworth, jedna z najbardziej znanych fotografii Cameron, jest symbolicznym portretem wiktoriańskiej kobiety.
Na zdjęciu, zaledwie dwudziestojednoletnia, Julia Prinsep Jackson niedawno została panią Duckworth. Niecałe trzy lata później była już wdową z dwójką małych dzieci i trzecim w drodze. Później, w 1878 roku, wyszła za mąż za Sir Lesliego Stephena, wybitnego wiktoriańskiego dziennikarza i alpinistę. Urodziła jeszcze czworo dzieci, w tym córki Vanessę Bell i Virginię Woolf, które zasłynęły jako członkinie edwardiańskiego koła artystycznego znanego jako Bloomsbury Group.

Surowy portret

Mocne zbliżenie twarzy jest typowe dla stylu portretu Cameron, tak samo jak silny kontrast ciemnego tła i sukienki z bardzo jasną cerą. Surowa poza pani Duckworth, bez cienia uśmiechu, jest również charakterystyczna dla epoki wiktoriańskiej, ponieważ czas ekspozycji wymagany do zrobienia zdjęcia wynosił o wiele za długo by utrzymać uśmiech.
Julia Małgorzata Pattle Cameron urodziła się w Indiach i poślubiła Charlesa Camerona w 1838 roku. Para powróciła do Anglii w 1848 i aktywnie zaangażowała się w inteligencką grupę artystów i pisarzy, w skład której wchodzili Alfred Lord Tennyson i George Frederick Watts.

Mokry kolodion

Po otrzymaniu pierwszego aparatu fotograficznego jako prezentu od swojej córki, w wieku 48 lat Cameron zaczęła eksperymentować z metodą mokrego kolodionu. Tworzenie odbitki z kolodionowego negatywu było niezwykle trudnym i niebezpiecznym procesem, wymagającym pracy z materiałami łatwopalnymi w niemal całkowitej ciemności. Proces mokrego kolodionu polegał na nalewaniu substancji chemicznych (mieszanina bawełny kolodionowej z alkoholem i eterem oraz solami jodowymi) na płytkę szklaną, którą umieszczono następnie w aparacie i naświetlano przez trzy do ośmiu minut. Po ekspozycji wyjmowano ją i natychmiast wywoływano w ciemni. Ważne było, aby w trakcie przebiegu procesu płytka pozostała mokra. Technika pozwalała na kilku, czy kilkunastosekundowe czasy naświetlania, jednakże Cameron używała znacznie dłuższych ekspozycji by odrobinę rozmyć obraz, nadając mu tym lekkości i delikatności.
Cameron zanotowała w swoich wspomnieniach Annals of My Glass House (1874), że zniszczyła wiele domowych sprzętów biegając przez dom i nosząc kapiące płytki. Niemniej jednak, proces kolodionu był znacznym postępem w stosunku do poprzednich metod fotograficznych, ze względu na możliwość uzyskania ostrzejszych obrazów i fakt, że ze szklanego negatywu można było wykonać wiele odbitek.

Wiktoriańska kobiecość

Kunszt Cameron, jej umiejętności i wiedza z zakresu fotografii są wyraźnie widoczne w portrecie takim jak Mrs. Herbert Duckworth. Odpowiednia ostrość i dramatyczne upozowanie portretowanej, w połączeniu z manipulacją światłem i cieniem budują wizerunek jednocześnie stanowczy i subtelny. Jest to fotografia, która nie tylko utrwala chwilę, ale także oddaje widzowi niezwykle sugestywny obraz wiktoriańskiej kobiecości.
Autorka eseju: dr Rebecca Jeffrey Easby
Dodatkowe źródła w języku angielskim:

Chcesz dołączyć do dyskusji?

Na razie brak głosów w dyskusji
Rozumiesz angielski? Kliknij tutaj, aby zobaczyć więcej dyskusji na angielskiej wersji strony Khan Academy.