Główna zawartość
Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:8:08

Mauzoleum Galli Placydii, Rawenna — film z polskimi napisami

Transkrypcja filmu video

Mauzoleum Galii Placydii w Rawennie Rozmowa pomiędzy dr Beth Harris a dr Stevenem Zuckerem [dr Steven Zucker] Jesteśmy w tak zwanym mauzoleum Galli Placydii w mieście Rawenna we Włoszech. [dr Beth Harris] Kiedy myśli się o historii Imperium Rzymskiego, myśli się o Rzymie. Nie myśli się o Rawennie, ale Rawenna odegrała kluczową rolę pod koniec istnienia Cesarstwa Rzymskiego. [Steven] Imperium Rzymskie miało kłopoty w III i IV wieku, czyli około 300 lat po Chrystusie. Zostało podzielone. Zostało ponownie połączone i podzielone. To była skomplikowana historia. [Beth] Do ​​Imperium przybywały migrujące ludy. Możecie je znać jako Ostrogotów, Wizygotów, Hunów. [Steven] Koniec końców, Konstantyn Wielki przeniósł stolicę Imperium z Rzymu do strategicznego miejsca na wschodzie, które obecnie nazywa się Stambuł, ale wówczas zostało przemianowane na Konstantynopol. [Beth] Przed zmianą nazwy na Konstantynopol, było to greckie miasto Bizancjum, dlatego właśnie kulturę ze wschodniej części Cesarstwa zwiemy bizantyjską. [Steven] Cesarstwo Rzymskie było zasadniczo podzielone w tym czasie pomiędzy tradycjami, które zaczęły się niezależnie rozwijać na wschodzie i zachodzie. [Beth] Na początku V wieku Galla Placydia była córką cesarza Teodozjusza I Wielkiego. A brat Galli Placydii (Flawiusz Honoriusz - red.) przeniósł stolicę zachodniej części Cesarstwa Rzymskiego do Rawenny. [Steven] Rawenna była ważnym portem w starożytnym Rzymie. August miał tu połowę swojej floty, ponieważ miasto było w zasadzie otoczone moczarami po jednej stronie i Adriatykiem po drugiej. Porozmawiajmy przez chwilę o samej Galli Placydii, bo to niesamowita postać. Jest córką cesarza, który rządził z Konstantynopola, jest także siostrą człowieka, który rządził zachodnią stolicą. Jej ojciec wydał ją za mąż za króla Gotów w ramach politycznego przymierza. Ostatecznie ożeniła się ponownie, a jej syn miał zostać cesarzem, ale był zbyt młody, aby rządzić. Więc Galia rządziła zachodnim Imperium Rzymskim zamiast syna, dopóki nie dorósł na tyle, by przejąć władzę. [Beth] Była więc bardzo potężną kobietą i była odpowiedzialna za zbudowanie wielu budynków w Rawennie, między innymi tego mauzoleum, które pierwotnie było przymocowane do kościoła, który zbudowała. Nazywamy to "tak zwanym mauzoleum", ponieważ historycy sztuki kiedyś myśleli, że tu została pochowana. Teraz wiemy, że zmarła w Rzymie i nie pochowano jej tutaj. [Steven] Z zewnątrz tak zwane mauzoleum jest dość małe. Jest ono wykonane ze starożytnej cegły rzymskiej, wykorzystanej ponownie. Pamiętajcie, że było to ważne rzymskie miasto dla marynarki wojennej, więc ludzie w V wieku demontowali starsze budynki i ponownie wykorzystywali budulec. To jest jeden z przykładów. Budynek był kiedyś wyższy, ale z czasem ziemia wokół niego wzniosła się. [Beth] Ale to dekoracje wewnętrzne są tym, co wszyscy chcą zobaczyć, gdy tu przychodzą. gdyż z zewnątrz nie wygląda to zbyt ciekawie, ale w środku jest bajecznie. Ściany są pokryte marmurem do wysokości około siedmiu czy ośmiu stóp (2,13-2,43 m), a ponad nimi znajdują się niesamowite mozaiki. [Steven] Jest to rzadki przykład, w którym oryginalne mozaiki są całkowicie nienaruszone. Sam budynek ma kształt krzyża greckiego, a nad każdym z czterech transeptów znajdują się sklepienia kolebkowe. A w centrum znajduje się płytka kopuła, a wszystko to pokryte jest mozaiką. Mozaiki to małe płytki z kamienia lub, jak w tym przypadku, ze szkła. [Beth] Są w jaskrawych kolorach: niebieskie, zielone, czerwone, złote... Tak więc w tym przypadku złoto zostało wciśnięte pomiędzy kawałki szkła, a gotowe płytki, zwane tesserae (łac.), są ułożone nieco na krawędzi. (?) Innymi słowy, nie są tak gładkie i płaskie jak ściana, dzięki temu połyskują w świetle. [Steven] Byłoby to szczególnie widać, gdyby pokój ten nie był oświetlony elektrycznym, ciągłym, stabilnym światłem, a migotliwym światłem latarni. [Beth] I tu naprawdę doświadczamy odczucia bycia w innym świecie. [Steven] Rzućmy okiem na kilka tutejszych mozaik. Obecnie spora część ściany pokryta jest dekoracyjnymi formami. [Beth] Formy, które mogą nam przypominać starożytne rzymskie rzeźby. Na przykład, widzimy liście akantu oraz pnącza, chociaż te pnącza to konkretnie winorośl, a to odnosi się do sakramentu Eucharystii, do przyjmowania chleba i wina za ciało i krew Chrystusa. [Steven] Kiedy wchodzimy do mauzoleum, pierwsza mozaika, którą widzimy, jest tą, którą nie do końca rozumiemy. Ukazuje świętego po prawej. Trzyma książkę. Trzyma krzyż. Za nim jest aureola. I wydaje się, że biegnie w kierunku ognia bezpośrednio pod małym oknem. Nad ogniem jest grill. Często zakładamy, że to św. Wawrzyniec, ponieważ św. Wawrzyniec zginął śmiercią męczeńską. [Beth] A jest on świętym, którego najczęściej widzimy w zachodniej ikonografii. Ale po drugiej stronie bardzo wyraźnie widzimy otwartą szafkę, ujawniającą cztery księgi: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, czyli cztery Ewangelie. A ponieważ Święty trzyma księgę, pewien uczony zasugerował, że może to być św. Wincenty z Saragossy, którego legenda ma związek z książkami, w przeciwieństwie do Świętego Wawrzyńca. [Steven] Święty Wincenty lub Święty Wawrzyniec, czy ktokolwiek to jest, zresztą jak wszystkie postacie w tym budynku, ubrany jest tak, jakby był starożytnym Rzymianinem. Ta figura ma wspaniały rodzaj ożywienia: draperia płynie za nim, jakby się szybko poruszał. A energia, która wyrażona została w tej tkaninie, odbija się echem w żywotności samych płomieni. [Beth] Widzimy płomienie pod grillem, ale widzimy też ich cień na ścianie lub czymś, co musi być ścianą. Bardzo trudno jest mówić o tym jako o przestrzeni, która ma sens, ponieważ oczywiście jest ona mało realistyczna. Ta szafka nie ma sensu. Mamy płaskie tło, a jednak wciąż istnieją pewne aspekty bardziej realistyczne, takie jak draperia, którą nosi święty, która daje pewne poczucie modelowania i trójwymiarowości. [Steven] Są tu też osobliwe szczegóły. Jeśli spojrzycie na grill, zauważycie, że jest na kółkach. Podjęto tu decyzje, aby umieścić bardzo konkretne elementy, nawet jeśli nie do końca je rozumiemy. A teraz, naprzeciwko tej mozaiki, tej lunety, jest kolejna, tuż za drzwiami i nie zobaczymy jej, dopóki nie odwrócimy się, aby wyjść. [Beth] A tutaj widzimy Chrystusa jako Dobrego Pasterza. Znów jest stylizowany na starożytnego Rzymianina, chociaż ma nad głową aureolę. Ale ma obrócone ciało w bardzo naturalny sposób, siedzi pośrodku krajobrazu otoczonego owcami. W tym ciele jest wspaniały skręt. Jest bardzo klasyczny i jest bardzo uważną obserwacją sposobu poruszania się ludzkiego ciała. A jednocześnie ma on uproszczoną formę ciała, co wyraźnie umieszcza to dzieło we wczesnym okresie średniowiecza. Jest to również bardzo symetryczny obraz z postacią pośrodku i trzema owcami po obu stronach. Są tu też walory dekoracyjne. [Steven] Ikonografia, czy symbolika Chrystusa przedstawianego jako pasterz, pochodzi bezpośrednio z Ewangelii św. Jana. Jest to idea, że ​​Chrystus prowadzi swoje stado owiec, czyli swoich wiernych i dba o nie. [Beth] Chrystus wygląda niezwykle młodo. Jesteśmy przyzwyczajeni do starszego Jezusa z brodą, a tu jest młody i bez brody. [Steven] To piękny obraz z jasnymi zieleniami. Są liście palm, które wznoszą się na grzbiecie skały na linii horyzontu i są pokryte drobinkami złota. Od całego obrazu bije piękno i jasność. Jest wspaniały. Napisy/Transkrypcja: WYTFURNIA.PL [MJ & IW] Odwiedź: WYTFURNIA.PL/services