If you're seeing this message, it means we're having trouble loading external resources on our website.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

Główna zawartość

Wojny amerykańsko-indiańskie i bitwa nad Little Bighorn

Pod koniec XIX wieku wojska amerykańskie starły się z siłami rdzennych Amerykanów. Jedna z najważniejszych potyczek tej wojny zwana jest ostatnim bastionem Custera.

Streszczenie

  • Wojny z Indianami były długą serią konfliktów między Indianami, rdzennymi mieszkańcami Ameryki, a białymi osadnikami. Toczone były o dostęp do ziemi i bogactw naturalnych na zachodzie USA.
  • Wiele z tych bitew było rezultatem oporu Indian przed przymusowym przesiedleniem do rezerwatów i wciąż ponawianymi usiłowaniami armii Stanów Zjednoczonych i białych osadników mającymi na celu usunięcie siłą rdzennych Amerykanów z ziem zajmowanych wcześniej przez ich plemiona.
  • Bitwa pod Little Bighorn, zwana też ostatnią bitwą Custera, była początkiem końca wojen z Indianami.

Ustawa o przemieszczeniu Indian i rezerwaty

Już od pierwszych dni kolonizacji Nowego Świata przez Europejczyków, na ich relacje ze rdzennymi Amerykanami miała negatywny wpływ brutalna rywalizacja o ziemię i bogactwa naturalne. Ustawa o przeniesieniu Indian z roku 1830 nakazywała przymusowe przeniesienie wielu plemion indiańskich z ziem ich przodków na południowym wschodzie USA, na wyznaczone dla nich "terytorium Indian" po zachodniej stronie rzeki Missisipi. Plemię Czirokezów zostało zmuszone do masowej, odbywającej się w niezwykle trudnych warunkach, migracji, która stała się znana jako Droga Łez.1
Niektóre plemiona stawiały zacięty opór przymusowym przesiedleniom i w związku z tym rdzenni Amerykanie i armia Stanów Zjednoczonych stoczyli wiele bitew na wschodzie kraju. Można tu podać przykład Seminolów z Florydy, którzy odmówili opuszczenia swoich ziem. Stało się to zarzewiem trwającej w latach 1835 - 1842 drugiej wojny z Seminolami, określonej później jako "najdłuższy i najbardziej kosztowny konflikt z Indianami w USA".2 Mimo kilku znaczących zwycięstw Indian, armii Stanów Zjednoczonych udało się w końcu zdławić opór Indian, dokonując masakr i zmuszając do ukrycia się tych Indian, którzy odmówili odejścia na zachód.
Ustawa o alokacji Indian z 1851 roku ustanawiała rezerwaty Indian na terytorium późniejszych stanów Oklahoma, Nebraska i Kansas. Rząd federalny USA pragnął za pomocą rezerwatów utrzymywać rdzennych Amerykanów z dala od ziem, które chcieli zasiedlić biali Amerykanie.3 Wiele z plemion indiańskich nie chciało zgodzić się na przymusowe przesiedlenie do rezerwatów, co zapoczątkowało serię krwawych bitew, które jednak w ostateczności pozwoliły rządowi USA na osiągnięcie zamierzonego celu.

Wojny z Indianami na zachodzie USA

Inspirowani ideologią Objawionego Przeznaczenia, według której Amerykanie europejskiego pochodzenia mieli z boskiego nadania zasiedlić całą Amerykę Północną, biali osadnicy parli wciąż dalej w kierunku Pacyfiku. Działając w ten sposób, wchodzili coraz częściej w konflikt o ziemię i bogactwa naturalne z rdzennymi Amerykanami. Konflikt ten nasilił się po odkryciu złota na zachodnich terytoriach, które doprowadziło do powstania gorączki złota. Poszukiwacze złota przybywali tłumnie w Góry Skaliste i na Wybrzeże Północno-Zachodnie, ścierając się, czasem gwałtownie, z rdzennymi Amerykanami, których tam napotkali.4
Mapa bitew stoczonych przez rdzennych Amerykanów i armię Stanów Zjednoczonych w latach 1860-1890. Mapa za zgodą Wikimedia Commons.
Eskalacja tych konfliktów, będąca rezultatem niepowstrzymanej ekspansji osadników na kontynencie amerykańskim, była nieuchronna. Po zakończeniu wojny amerykańsko-meksykańskiej terytoria będące częścią dzisiejszych stanów Teksas, Arizona, Nowy Meksyk i Kalifornia stały się sceną rywalizacji i krwawych starć między białymi osadnikami i rdzennymi Amerykanami.5

Bitwa nad Little Bighorn

Gdy biali osadnicy przybyli na Wielkie Równiny, rozpoczęli wojnę z plemionami indiańskimi z Równin. Ten szereg starć, znany jako wojny z Siuksami, trwał w latach 1854-1890. Odkrycie złota w leżącym w Dakocie Południowej łańcuchu górskim Black Hills w 1875 roku sprowadziło w ten region, będący terenem łowieckim Siuksów, poszukiwaczy złota. Armia Stanów Zjednoczonych odpowiedziała na prośby białych osadników i poszukiwaczy o ochronę przed Siuksami i tak rozpoczęła się, trwająca w latach 1876-1877, wojna o Black Hills. Było to ostatnie poważne starcie Armii Stanów Zjednoczonych z Siuksami.
Siedzący Byk był przywódcą Siuksów podczas wojen z Indianami. Fotografia za zgodą Biblioteki Kongresu.
25 czerwca 1876 roku podpułkownik George Armstrong Custer z 7. Regimentu Kawalerii poprowadził swój batalion do ataku na główny obóz Siuksów nad rzeką Little Bighorn. Starcie to stało się później znane jako ostatnia bitwa Custera.6 Custer i jego żołnierze zmierzyli się z przeważającymi siłami Indian, dowodzonych przez Szalonego Konia i Siedzącego Byka. Przewaga, zarówno liczebna, jak i pod względem taktycznym, pozwoliła Indianom pokonać 7. Regiment Kawalerii i zabić Custera. Mimo że bitwa była wielkim zwycięstwem Indian, opuścili oni swój obóz nad Little Bighorn i uciekli, obawiając się odwetu armii Stanów Zjednoczonych. Bitwa ta stanowiła początek końca wojen z Indianami, ponieważ pozostałe plemiona zostały zmuszone do ustąpienia ze swoich ziem i przeniesienia się do rezerwatów.

Jak uważasz?

Jak, w twojej opinii, rdzenni Amerykanie i Amerykanie europejskiego pochodzenia różnili się w pojmowaniu takich koncepcji jak ziemia i własność?
Jaki wpływ miała idea Objawionego Przeznaczenia na relacje Stanów Zjednoczonych z Indianami?
Dlaczego bitwa nad Little Bighorn była tak istotna?

Chcesz dołączyć do dyskusji?

Na razie brak głosów w dyskusji
Rozumiesz angielski? Kliknij tutaj, aby zobaczyć więcej dyskusji na angielskiej wersji strony Khan Academy.