Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:10:16
0 punktów energii
Uczysz się do testu? Skorzystaj z tych 17 lekcji na temat 600 r. p.n.e. - 600 n.e. druga fala cywilizacji.
Zobacz 17 lekcji
Transkrypcja filmu video (w języku angielskim)
[Nauczyciel] Zakończyliśmy ostatni film na roku 40 p.n.e., który zaczął się partyjską inwazją na Syrię we wschodnich prowincjach Republiki Rzymskiej, choć tak naprawdę jest to imperium Republika Rzymska, albo Imperium Rzymskie. Ale Antoniusz, który władał wschodem imperium, nie był w stanie poradzić sobie z nimi od razu, gdyż wyrusza do Brundizjum, w celu wsparcia swojej żony w wojnie domowej między nią i Oktawianem. Jego żona umiera, a on układa się z Oktawianem, na tyle dobrze, że poślubia siostrę Oktawiana, Oktawię, po czym decydują, że w porządku, dalej bądźmy kolegami i dzielą Imperium Rzymskie, Republikę Rzymską, jak zwał, pomiędzy siebie, Antoniusz zachowuje władzę nad wschodem, Oktawian dostaje zachód i jest też Lepidus, zawsze trochę trzecie koło u wozu, dają mu kilka prowincji tutaj na południu. Wygląda, że wszystko jest ok, lecz jak już mówiliśmy, sytuacja między Antoniuszem i Oktawianem jest napięta, była napięta od samego początku, a w tym filmie zobaczymy, jak bardzo, bardzo się pogorszy. Więc, Antoniusz wraca na wschód, gdzie zaczyna planować atak na Partię, nie tylko chce odebrać terytorium, które zabrali w 40 r. p.n.e., lecz ma zamiar pomścić Krassusa, zabitego w 53 r. p.n.e. Juliusz Cezar planował inwazję na Persję, i musicie pamiętać, po Aleksandrze Wielkim wszyscy zachodni władcy, szczególnie Rzymianie patrzyli rozmarzeni na Persję, mówiąc: Ech, może mogę być taki jak Aleksander Wielki i pokonać Persów. Antoniusz planuje więc inwazję na Persję ale nie otrzymuje wojsk, które chciał od Oktawiana, co tylko wzmacnia napięcie między nimi, więc idzie do swej kochanki, Kleopatry, najbogatszej kobiety świata, faraona Egiptu, i mówi: Hej, może dasz mi trochę egipskich wojsk? I tak planuje atak na Persję Partów połączonymi rzymsko-egipskimi wojskami. Niestety jest to nieudana inwazja. W miarę, jak się posuwają, wbijają się całkiem głęboko, lecz nie są w stanie chronić linii zaopatrzeniowych wystarczająco, więc Partowie mogą je atakować, atakować linie zaopatrzeniowe i gdy to robią, król Armenii generalnie nic z tym nie robi, więc Antoniusz zmuszony jest do odwrotu i, jak się domyślacie, nie jest zbyt zadowolony. Partowie w 40 r. p.n.e. zdołali zabrać mu to terytorium, w 36 r. p.n.e., czyli jesteśmy tutaj, w 36 r. p.n.e. wyruszył na nieudaną wyprawę karną na Partów, zdradził go król Armenii. Kolejnym wydarzeniem jest to, że Lepidus wypadł z triumwiratu. Próbował przejąć nieco lądu po tym, jak on i Oktawian zaatakowali jeszcze kogoś innego, gubernatora Sycylii, ale kiedy im się to udaje, kiedy Lepidus chce Sycylii, Oktawian mówi: Nie, nie, nie! nie tylko jej nie dostaniesz, ale też wypadasz z triumwiratu. Więc w 36 r. p.n.e. sytuacja jest taka, że Oktawian wciąż umacnia swoją władzę na zachodzie, Lepidus wypada z gry, a Antoniusz zostaje znów, można by rzec, ośmieszony przez Partów. Tak więc w 33 r. p.n.e. Zobaczmy, to jest 33. r. p.n.e. tutaj na mapie w końcu zbiera wystarczającą armię, że udaje mu się - nie mści się na Partach, udaje mu się zabrać nieco terytorium, a najbardziej udaje mu się zemścić na królu Armenii. Czyli Antoniusz w końcu coś wygrywa, stara się z tym pokazać, więc wraca do Aleksandrii, gdzie oczywiście jego kochanka, Kleopatra, rządzi i tam urządza wielką uroczystość żeby pokazać: Hej, poszedłem i pokonałem króla Armienii!" Ta uroczystość tylko gniewa Rzymian na kilku płaszczyznach. Po pierwsze, nigdy nie lubili Kleopatry, jest dla nich obcą królową, nie lubili jej gdy była kochanką Cezara, zdecydowanie nie lubią jej, gdy jest kochanką Antoniusza, są też wkurzeni, że wraca do Aleksandrii i robi tutaj tę zwycięską imprezę, takie rzeczy powinno się robić w Rzymie, wygląda, że ten koleś tak naprawdę już nie uważa się za Rzymianina. Lubi wracać do Aleksandrii. A naprawdę dał do pieca, szczególnie podgrzał tym Oktawiana, gdy wygłosił mowę, później znaną jako donacja aleksandryjska. W niej począł ustanawiać swe dzieci, w szczególności dzieci z Kleopatry, władcami wielu wschodnich prowincji. Ale co gorsze, w tej mowie, w donacji aleksandryjskiej, w 33 r. p.n.e. o tutaj, ogłosił syna Kleopatry, który najwyraźniej był synem Juliusza Cezara, Cezariona, prawowitym dziedzicem Juliusza Cezara. Oktawianowi się to nie podoba, mówi: Hej, jestem adoptowanym synem, dziedzicem, nie lubię tego całego Cezariona. I tak w ciągu następnych lat, w 33 i 32 r. p.n.e., a więc tutaj na osi czasu, podczas tego okresu na osi czasu, tarcia stawały się coraz, coraz gorsze pomiędzy Oktawianem i Antoniuszem, publicznie oskarżali się nawzajem o bycie samowładcami bez uprawnień, na poważnie zaczęli się podawać w wątpliwość, na poważnie zaczęli na siebie naskakiwać, Wszystko to kumuluje się w 31 r. p.n.e. kumuluje się w 31 r. p.n.e., więc jesteśmy tutaj, podczas bitwy morskiej pod Akcjum. Przez większość czasu Antoniusz i Kleopatra są tam razem i nie odstępują się na krok, otaczają ich wojska Oktawiana i najlepsze na co mogą liczyć to ucieczka, Antoniuszowi i Kleopatrze udaje się uciec i z tej bitwy jasno wynikło, że dbali tylko o siebie, o własną skórę i o swoje bogactwo - porzucili większość floty, wrócili jedynie z 60 statkami do Aleksandrii, lecz większość floty porzucili, żeby sama sobie poradziła z Oktawianem. Więc już wtedy nie odstępowali się na krok, uciekli razem w 31 r. p.n.e. z bitwy znanej w historii jako bitwa pod Akcjum, a to jest ilustracja bitwy morskiej pod Akcjum o tutaj, a jej rezultat - brak szans, dla Kleopatry i Antoniusza by w żaden sposób mogli rywalizować z Oktawianem, który teraz jest wyłącznym władcą w tym, co przekształca się z Republiki w Cesarstwo Rzymskie. Lecz Antoniusz i Kleopatra, może nie zdają sobie z tego sprawy wracają do Aleksandrii i zaczynają knuć, jak tu by się odgryźć na Oktawianie. Oktawianowi się to nie podoba, więc decyduje się zaatakować ich w Aleksandrii w 30 r. p.n.e. Antoniusz próbuje wydać swą ostatnią bitwę, ale jego żołnierze nie mają na to ochoty, wraca więc do pałacu, szuka Kleopatry, Kleopatra każe słudze powiedzieć Antoniuszowi, gdyż nie chciała go widzieć, bo kto wie, wpadł w szał, może zabić ją, albo siebie, kto wie, co mógł zrobić, Kleopatra kazała słudze powiedzieć, że Kleopatra jest martwa. Antoniusz więc, już był na dnie, żołnierze go opuścili, nie ma szans z Oktawianem, jest zgubiony teraz Kleopatra, jego ukochana, jest martwa. Rozpruwa sobie mieczem żołądek. Kleopatra dowiaduje się o tym i nakazuje przynieść Antoniusza do niej, nie umiera od razu, rozpruwacie żołądka to sposób na długą i bolesną śmierć. Umiera w jej ramionach. Kleopatra jest zabrana przez siły Oktawiana, lecz również decyduje się na popełnienie samobójstwa, przynajmniej według większości podań i te podania głoszą, że nakazuje przemycić węża do jej pokoi, jadowitego węża, którego łapie i zmusza do ugryzienia jej, co skutkuje jej śmiercią, więc zarówno Kleopatra, jak i Antoniusz umierają w 30 r. p.n.e., a Oktawian jest jedynym władcą, zabija Cezariona, syna Kleopatry i Juliusza Cezara, jako jedynego możliwego rywala, mamy więc rok 30 p.n.e. Oktawian jest zwycięzcą, wraca do Rzymu i dalej umacnia swą władzę, aż do 27 r. p.n.e., który zwykle wskazuje się jako początek Cesarstwa Rzymskiego, kiedy to Oktawian otrzymuje przydomek August, czyli wspaniały, i w dalszym ciągu rządzi z większą i większą władzą, którą skupia przez wiele, wiele dziesięcioleci.