Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:16:10
0 punktów energii
Uczysz się do testu? Skorzystaj z tych 5 lekcji na temat Okres nr 8: 1945-1980.
Zobacz 5 lekcji
Transkrypcja filmu video (w języku angielskim)
Zanim przejdziemy do konfliktu, jakim była wojna koreańska, spróbujmy zrozumieć wydarzenia historyczne, które doprowadziły do wojny koreańskiej. Więc jeśli cofniemy się do końca XIX i początku XX wieku, Półwysep Koreański, który teraz kojarzymy zarówno z Koreą Północną, jak i Południową, był okupowany przez wojsko japońskie. Wtedy, w 1910 roku, Półwysep Koreański został formalnie anektowany do japońskiego imperium. Więc Japończycy są tutaj główną kolonialną, imperialistyczną potęgą. I pozostali u władzy na Półwyspie Koreańskim aż do końca drugiej wojny światowej. I prawdopodobnie warto tutaj powiedzieć, może warto zamieścić tutaj kilka filmików, że japońska okupacja nie była przyjemna dla Koreańczyków. Ujarzmiali oni Koreańczyków na liczne sposoby: pracę przymusową, wymuszoną prostytucję; próbowali na pewien sposób wykorzenić język koreański i kulturę koreańską. Więc w żadnej mierze nie była to przyjemna okupacja. Nie byli oni przyjemnymi imperialistami. Ale przejdziemy szybko do roku 1945, wiemy, że Japonia przegrywa drugą wojnę światową. I dwoma największymi zwycięzcami po stronie aliantów -- którzy w pewnym sensie działają w tej części świata- są Stany Zjednoczone i Związek Radziecki. A więc, w 1945 roku, mamy Sowietów, nadchodzących z góry [północy], To są Sowieci, nadchodzący z góry. i w końcu mamy Amerykanów nadchodzących z dołu. Najpierw okupują Japonię. Więc to są Stany Zjednoczone. I w zasadzie, jak pewnie pamiętacie, w tym momencie mimo, że jest to w pewnym sensie początek zimnej wojny-- w tym momencie podczas drugiej wojny światowej, Stany Zjednoczone i Związek Radziecki są aliantami. I Stany Zjednoczone, w pewnym sensie mówią do Związku Radzieckiego, "Hej, czemu po prostu nie zatrzymamy się na 38 równoleżniku?" I Stany Zjednoczone nawet nie myślały, że Związek Radziecki tam się zatrzyma. Ale jednak to zrobili. I z punktu widzenia Sowietów-- --wierzy się, że się tam zatrzymali-- ponieważ Stany Zjednoczone nie dotarły tam w tym samym czasie. Więc nie było nikogo, kto mógłby ich powstrzymać przed marszem dalej na południe. Ale wierzy się, że Sowieci chcieli utrzymać ich stronę ugody aby mogli otrzymać-- aby mogli być stroną, której można zaufać w negocjacjach w Europie, i może aby otrzymać więcej w Europie, co może najbardziej interesowało Sowietów. Więc to co wydarzyło się po drugiej wojnie światowej, to to, że północ -- co teraz nazywamy Koreą Północną-- staje się terytorium będące pod wpływem Sowietów. Wszystko poniżej 38 równoleżnika staje się terytorium będące pod wpływem Stanów Zjednoczonych. Sowieci, w gruncie rzeczy, ustalili, że ten dżentelmen tutaj, Kim Il Sung, będzie kierować Koreą Północną, albo tą częścią Korei, która jest na północ od 38 równoleżnika. W tym momencie, było to uważane za punkt gdzie Sowieci i Stany Zjednoczone powinni się spotkać, gdzie powinni się zatrzymać. To nie miał być rzeczywisty podział kraju. Ale jak zobaczymy, to w rzeczywistości staje się podziałem tego kraju. Ale Sowieci mianowali Kim Il Sunga. Założył on, w gruncie rzeczy, dyktaturę komunistyczną, na północy, i jest to ojciec obecnego lider Korei Północnej. To jest ojciec Kim Jong Ila. Więc zostaje mianowany na północy. A na południu, jeżeli przejdziemy szybko do roku 1948, jest próba przeprowadzenia wyborów, ale te wybory są poważnie sfałszowane, i ten dżentelmen, Syngmyn Rhee, dochodzi do władzy. I chociaż wygląda jak miły, przyjemny człowiek, w rzeczywistości był dosyć bezwzględny, i jest jednogłośnie uznawany za silnego mężczyznę. I po obu stronach, to jest, jeszcze raz, jedna z tych sytuacji, gdzie naprawdę nie potrafisz nazwać żadnego z tych mężczyzn dobrymi, ponieważ obaj robili paskudne rzeczy sobie nawzajem, żołnierzom po obu stronach i niewinnym cywilom. Ale Syngmyn Rhee dochodzi do władzy na południu, i jego, jak sądzę, najbardziej atrakcyjną cechą dla Amerykanów jest to, że nie jest on komunistą. A więc mamy tę sytuację: komunistyczna północ, powyżej 38 równoleżnika; niekomunistyczne południe, kontrolowane przez Syngmyna Rhee, wspieranego przez Stany Zjednoczone. Kolejną rzeczą, która się dzieje jest to, że Sowieci pomagali w rozbudowie wojska Korei Północnej, a Stany Zjednoczone nie są tak za silnym wojskiem Korei Południowej. Więc zaczynamy mieć do czynienia z brakiem równowagi pomiędzy wojskami północy a południa. I najwyraźniej, żadna ze stron--- Kim Il Sung chce zjednoczyć Koreę Północną pod jego rządami, komunistycznymi rządami. Syngmyn Rhee chce zjednoczyć Koreę pod swoimi autorytarnymi rządami. Więc w pewnym sensie obaj organizują wojsko wzdłuż granicy. I przez cały czas mamy do czynienia z potyczkami dziejącymi się wzdłuż granicy. I aby zaznajomić was z kontekstem, prawdopodobnie mówicie, "Poczekaj, Korea jest zaraz obok Chin, co tam się działo?" I jeśli przejdziemy do Chin w 1949 roku, komuniści doszli do władzy, była wojna cywilna, która do tego doprowadziła, pomiędzy komunistami pod przywództwem Mao Zedonga, i nacjonalistami pod przywództwem Chang Kai Sheka Mao Zedong dochodzi do władzy. Chce wspierać komunistów w Korei Północnej, zwłaszcza dlatego, że niektórzy z komunistów w Korei Północnej pomagali walczyć po stronie komunistycznej podczas chińskiej wojny cywilnej. Jest to więc tutaj ważny czynnik. Mao Zedong jest zainteresowany w rozprzestrzenianiu komunizmu. Nie podobają mu się Amerykanie w Korei Północnej. I czuje pewien rodzaj wierności w stosunku do komunistów w Korei Północnej. Więc teraz przechodzimy szybko do 25 czerwca 1950 roku. Na północy mamy główną--- jest tego dużo na północy... Armię Korei Północnej--i nie jest ona nazywana w tym czasie Koreą Północną. Obie one uważają siebie za Koreę-- z rywalizującymi rządami. Armia na północy jest nieproporcjonalnie silniejsza niż armia na południu. A więc atakują. Postrzegają to, jako ich szansę na zjednoczenie półwyspu. i w gruncie rzeczy są zdolni do wzięcia szturmem Półwysep Koreański. Natychmiast wtedy, kiedy to się dzieje, ONZ i zwłaszcza Stany Zjednoczone-- i to dlatego, że w tym momencie, Związek Radziecki bojkotował Radę Bezpieczeństwa, więc nie mogli nawet tego zawetować. ONZ natychmiast zaczęło zaopatrywać marynarkę wojenna i powietrzną Korei Południowej. Ale różnica jest tak znaczna, że Korea Północna nie ustaje w marszu na południe. W ciągu kilku dni, dosłownie przed 1 lipca, Stany Zjednoczone decydują się użyć sił naziemnych-- Ponieważ mamy znaczne siły naziemne w Japonii, która nie jest aż tak daleko. Aby zapewnić wam szerszą perspektywę, to jest Półwysep Koreański, właśnie tutaj; a tu jest Japonia. Wiem, że prawdopodobnie mógłbym znaleźć większy obrazek, ale Ameryka miała siły zbrojne w Japonii, które mogła wysłać, a więc Amerykanie wkraczają, wkraczają w walkę ze znacznymi siłami bardzo wcześnie ale to nie powstrzymuje Korei Północnej przez jakiś czas Więc Koreańczycy z północy przeszli przez cały półwysep i byli w stanie go okupować poza północno-zachodnim rogiem. Doszli mniej więcej tutaj. Wiec tu mamy miasto Pussan, a to jest nazywane obwodem Pussan I w obwodzie Pussan mamy połączone siły Stanów i Korei które są w stanie zatrzymać Koreę Północną, i mamy pewnego rodzaju sytuację patową przez kilka miesięcy, ale w trakcie Stany Zjednoczone są w stanie a zwłaszcza ONZ, ale to głównie Stany Zjednoczone są w stanie rozbudować znaczące wojska w obwodzie Pussan, ale co więcej, w tym momencie, siły Stanów Zjednoczonych i ONZ przechodzą pod kontrolę Douglasa MacArthura, Generała Douglasa MacArthura, który jest dosyć interesującą postacią. Do tego momentu był w stanie rządzić Japonią żelazną pięścią. Jest niesamowicie popularnym bohaterem wojennym w Ameryce. I obecny wówczas prezydent Truman, miał w pewnym sensie małe problemy z kontrolowaniem MacArthura zwłaszcza podczas wojny koreańskiej. Zobaczymy, że MacArthur naprawdę przekracza swoje zobowiązania podczas trwania tej wojny. W tym momencie mamy Koreę Południową i Amerykę osaczone tutaj w obwodzie Pussan. Wygląda jakby Korea Północna była bliska zwycięstwa, ale Stany Zjednoczone są w stanie zbudować siły. Wojna koreańska dopiero się zaczyna stawać się grą ryzyka. Nie wiem, czy kiedykolwiek graliście w grę Ryzyko, ale kiedy jest czyjaś kolejka, jest on w stanie rozprzestrzenić swoje siły ale później się one rozchodzą. A druga strona jest w stanie powrócić. Zobaczymy, że pozostała część wojny koreańskiej polega w zasadzie na ruchach w tą i z powrotem pomiędzy komunistami na północy, wspieranymi przez Chińczyków, chociaż Chińczycy nie przyłączyli się jeszcze oficjalnie do wojny; i między Amerykanami na południu. I pierwszą mądrą rzeczą, którą robi MacArthur, jest to, że mówi, '' Patrzcie, zamiast próbować torować sobie drogę przez koreańskie siły, które są tutaj, zamiast próbować torować sobie drogę przez wszystkie te koreańskie siły, które są tutaj, czemu ich po prostu nie otoczymy? I czemu nie użyjemy marynarki wojennej aby dokonać morskiego desantu w Incheon. Więc 15 września, cóż mamy tutaj sytuację patową. Stany Zjednoczone, dokonują morskiego desantu, więc wysyłają wojska ze wszystkich tych miejsc. Dokonują morskiego desantu w Incheon, który jest blisko Seulu. Więc lądują tutaj, w Incheon, co jest mniej więcej tutaj Nie jestem super dokładny. I co jest w tym interesujące, to to, że w żadnej bitwie, wszystkie te koreańskie wojska, właśnie tutaj, mają sieci zaopatrzeniowe. Muszą dostać jedzenie, zaopatrzenie, i nowe wojska stąd, więc im dalej poruszasz się po terytorium wroga, tym bardziej twoje wojsko jest rozproszone. A strategia tutaj jest taka, że zamiast walczyć, co jeśli ich otoczymy i będziemy w stanie wysłać znaczącą siłę tutaj, aby natychmiast przerwać sieć zaopatrzeniową Korei Północnej? I to w gruncie rzeczy, co zrobili Amerykanie, i przyniosło to pożądane skuteki. Więc Mac Arthur wychodzi tu na geniusza, i jest w stanie przejąć Seul; jest w stanie przejąć stolicę Korei Północnej w tym momencie --Pyong Yang-- i mamy Amerykanów maszerujących na północ. Więc, nagle, zaczęło się od Koreańczyków z północy, którzy byli zdolni zejść w dół, i nagle Amerykanie i Koreańczycy z południa są w stanie iść w górę, i są całkiem zadowoleni z siebie. I przez cały czas, Truman próbuje kontrolować MacArthura. MacArthur jest podekscytowany. Jest nadzwyczaj pewny siebie Myśli, że wojsko powróci do domu przed Bożym Narodzeniem. Nie myśli, że Chiny mają poważne zamiary, co do wspierania Korei Północnej. I co więcej, on prawie-- wydaje się, że chce doprowadzić do walki z Chinami ponieważ chce wyeliminować komunizm również w Chinach. On w pewnym sensie ma misje, aby wyeliminować komunizm z całej Azji. Więc Truman mówi: "ograniczcie wojnę' nie przekraczacie rzeki Yalu, i bądźcie ostrożni. Nie zaczynajcie ataku na Chiny aby je rozwścieczyć. Spowodujecie, że włączą się do wojny." MacArthur nie podchodzi do tego zbyt poważnie. Mówi również, "spójrz, muszę zacząć zrzucać bomby wzdłuż rzeki Yalu, żeby Chińczycy nie byli w stanie wysłać wojsk i zaopatrzenia, żeby wspomóc Koreę Północną." Więc maszeruje na północ, pewny siebie, do rzeki Yalu. I przez cały ten czas Chińczycy pod przywództwem Mao Zedonga, wysyłają całkiem znaczącą armię. Są w stanie zrobić to potajemnie; są w stanie maszerować w nocy, i mają nawet zasady gdzie jeśli inwigilujące samoloty latają im nad głowami, wszyscy chińscy żołnierze zamierają. I jeśli tego nie zrobią, ktoś inny ma pozwolenie, aby ich zastrzelić. Każdy chce zatrzymać się w bezruchu, żeby nikt nie mógł go zobaczyć z góry. Więc jest to potajemna rozbudowa wojska wzdłuż rzeki Yalu, i przez ten cały czas MacArthur jest nadzwyczaj pewny siebie co do tego, co dzieje się tutaj. Ale jeśli przejdziemy szybko do końca października-- Amerykanie myślą, że są na skraju zwycięstwa w wojnie koreańskiej, nagle mamy Chińczyków przekraczających rzekę Yalu Amerykanie nawet nie wiedzieli że Chińczycy mieli armię gotową do przekroczenia rzeki. I teraz mamy --jeszcze raz, to jest jak gra Ryzyko-- teraz mamy Chińczyków po drugiej stronie; zaskoczyli Amerykanów, nawiązali walkę kilka razy. Amerykanie nie byli pewni czy Chińczycy byli poważni i ciągle ich zwalczali, ale wtedy staje się jasne: tak, Chińczycy są poważni. W gruncie rzeczy, Chińczycy są w stanie zmusić Amerykanów i Koreańczyków z południa do odwrotu, i są w stanie przejąć Seul. Ale jeszcze raz, jak w każdej grze Ryzyko, teraz Chińczycy są rozproszeni; Amerykanie i Koreańczycy z południa i wszystkie inne siły ONZ (chociaż siły ONZ to głównie Amerykanie) są w stanie się przegrupować i w marcu, Seul zmieniał właścicieli 4 razy. Więc w marcu są w stanie ponownie przejąć Seul. I w tym momencie MacArthur--nadzwyczaj pewny siebie-- mówi Chińczykom, "Przegraliście"; próbuje nawet uzyskać pozwolenie na użycie bomby atomowej przeciwko Chińczykom. Do pewnego stopnia, nie myśli nawet, że potrzebuje pozwolenia Trumana, aby się zatrzymać. Brzmi jakby był chętny aby pchnąć Chińczyków dalej pomimo, że w pewnym sensie zaskoczyli go za pierwszym razem. Więc Truman ma dość tego nieprzewidywalnego faceta, który, myśli, że może zaryzykować i użyć bomby atomowej jeśli chce, i w końcu Truman dymisjonuje McArthura w kwietniu 1951 roku. W tym momencie mamy sytuację patową blisko 38 równoleżnika-- więc mamy tą sytuację patową wzdłuż granicy tutaj. I obie strony myślą, że koniec wojny wkrótce nastąpi: "OK, wróciliśmy do miejsca, w którym zaczeliśmy. Powinniśmy się tutaj zatrzymać." Ale na nieszczeście, negocjacje zajęły ponad dwa lata, i było dużo niezdecydowania co do tego, co zrobić z więźniami wojennymi, i całą resztą. Ale w końcu po dwóch latach a więc 27 lipca 1953 roku, mamy zawieszenie broni podpisane między dwoma stronami. I chcę wyrazić się jasno: zawieszenie broni nie jest traktatem pokojowym nie mówi, że zgadzamy się że to jest granica naszych dwóch państw i, że teraz między nami panuje pokój. Zawieszenie broni oznacza że przestaniemy walczyć. To nie jest formalne zakończenie wojny. Więc w teorii, Korea Północna i Południowa, nawet do dnia dzisiejszego, jest w stanie wojny. i do dnia dzisiejszego, nagrywam to wideo w 2011 roku; może za kilka lat, nie będą oficjalnie w stanie wojny. Ale oficjalnie w niej są, pod ugodą oznaczającą zawieszenie broni. Po prostu zgodzili się na to, aby przestać walczyć. Podsumowując, mamy krwawą walkę, z tymi wszystkimi okrucieństwami po obu stronach; Sygmyn Rhee, kiedy był--- kiedy po raz pierwszy wojska Korei Północnej wkraczały do Korei Południowej, w zasadzie przed tym, umieszczał w więzieniach wielu ludzi którzy byli podejrzewani o bycie komunistami. Kiedy mówię o ludziach, mówię o całych rodzinach czasami. I kiedy się wycofywał, pozwolił na masakrę dużej liczby ludzi którzy byli tylko podejrzewani o bycie komunistami. I nie byli to tylko żołnierze; Były to kobiety, dzieci, Były całe rodziny. On jest tego winny. A Kim Il Sung, jest tak samo winny; kiedy żołnierze Korei Północnej infiltrowali Seul, popełniali okrucieństwa, zabijając urzędników państwowych, zabijając intelektualistów. Po obu stronach, trwała straszna wojna. I aby zrozumieć to co się działo, Korea nie jest wielkim krajem. Ale w całej Korei mamy do czynienia ze śmiercią cywili: 1,5 do 3 milionów cywilów zginęło, przyjmuje się, że były to 2 miliony. I to mówi nam jak okrutna i okropna jest wojna; nie możesz nawet oszacować jak wielu ludzi zginęło, nie zaokrąglając do pół miliona. Nie wiesz co się stało; 2 miliony ludzi zginęło w kraju, który nie jest taki duży. Mamy 30, 40 tysięcy amerykańskich żołnierzy, którzy zginęli. Chiny straciły (w zależności od szacunków) około 400 tysięcy żołnierzy. To co mam na myśli, to to, że szacunki są wszędzie. Korea Północna straciła tą samą ilość żołnierzy. Straty Korei Południowej, to kilkanaście tysięcy żołnierzy. Więc mamy tą krwawą walkę --tą krwawą wojnę, powinienem powiedzieć-- która kończy się wynikiem który wcale nie był inny niż na początku.