Ładowanie

Transkrypcja filmu video

- [Nauczyciel] Wkraczamy teraz w rok 1095. Sytuacja była taka, że ledwie pół wieku minęło od wielkiej schizmy pomiędzy wschodnim Kościołem prawosławnym w Konstantynopolu, albo z ośrodkiem w Konstantynopolu, a tym, co w końcu stanie się znane jako Kościół rzymskokatolicki, lub Kościół łaciński, z ośrodkiem w Rzymie. Mamy Cesarstwo Bizantyjskie, nieustannie tracące terytorium. Jak pamiętacie, w VII wieku gdy Islam rozlał się po całej Arabii, błyskawicznie podbił większość Ziemi Świętej, która wtedy była pod władaniem Bizancjum. Bizancjum to inne określenie Cesarstwa Wschodniorzymskiego. W okresie przedstawionym na mapie Islam miał kontrolę nad Bliskim Wschodem, Ziemią Święta, Północną Afryką a nawet porządnym kawałkiem Półwyspu Iberyjskiego przez kilka stuleci, przez ponad 400 lat. W miarę, jak zbliżamy się do tego okresu, Turcy Seldżuccy bezustannie wgryzali się w Cesarstwo Bizantyjskie i przejęli większość Anatolii. Ponadto, weźcie pod uwagę, mamy pełne średniowiecze, kiedy to, szczególnie zachodnia Europa urosła w siłę. Produkcja rolna się zwiększyła, populacja przyrosła. I w tych okolicznościach cesarz Bizancjum cesarz Cesarstwa Wschodniorzymskiego szukał pomocy. Cesarz Alexios I wysłał delegację, wysłał ambasadorów do papieża Urbana II, i generalnie prosił o trochę najemników do pomocy w odebraniu Anatolii od muzułmanów. Cóż, papież Urban II spostrzegł w tym okazję. Minęło około pół wieku od wielkiej schizmy. Miał swoje własne problemy wewnętrzne i problemy z sąsiednimi państwami. Widział w tym, potencjalnie, okazję na zwrócenie uwagi gdzie indziej. Więc później tego roku, w listopadzie 1095 roku, wygłosił kazanie w Clermont w królestwie Francji. Mamy kilka przekazów jego mowy, ale to jest jeden z nich. Proszę, nie ja, lecz Pan, abyście wy, głosiciele Chrystusowi, nakłaniali ludzi, co znaczy przekonali ludzi każdego stanu, pieszych, konnych, bogatych, jak i biednych, by w porę pomogli tym chrześcijanom, czyli Bizancjum, i wypędzili tych ludzi niecnego rodzaju z ziem naszych przyjaciół. Kiedy tu mówi o niecnym rodzaju, ma na myśli muzułmanów, którzy władają Anatolią i Ziemią Świętą. Mówię to obecnym, polecam przekazać to nieobecnym. Wszak to nakazuje Chrystus. I zgodnie z tą kroniką, idzie dalej i mówi, że każdy kto zginie w drodze, czy na lądzie, czy w morzu, czy w bitwie z poganami uzyska odpuszczenie grzechów. Rysuje się tu idea odpustów, że hej, zrób coś dla mnie, a ja odpuszczę ci grzechy. To przyrzeczenie idącym daję ja jako upoważniony przez Boga. Jaka byłaby sromota, jeśliby tak nikczemny, zdeprawowany, ponownie mówi o muzułmanach, i służący demonom rodzaj ludzi jednakże pokonał przenikniętych wiarą w Boga i opromienionych imieniem Chrystusa. Mowa papieża Urbana II miała siłę, większą niż się spodziewał. Przez całą Zachodnią Europę wieści o jego mowie, wieści o jego wezwaniu do odbicia Ziemi Świętej, do walki z tym niecnym i zdeprawowanym rodzajem, muzułmanami, zapadły w serca. I zanim papież był w stanie zorganizować armię, wyskoczył ktoś zwany Piotrem Pustelnikiem i poprowadził tak zwaną krucjatę ludową w 1096 r. Często uważa się to za początek pierwszej wyprawy krzyżowej. W miarę jak przemierzali Nadrenię w dzisiejszych Niemczech, masakrowali Żydów, kilka tysięcy, wołając ich zabójcami Chrystusa na swojej drodze do Ziemi Świętej, i jest to motyw, który będzie się powtarzał przez wszystkie Krucjaty. Nawet jeśli dla krzyżowców pretekstem była pomoc dla Bizancjum, pretekstem było odbicie Ziemi Świętej, to w trakcie wyprawy często plądrowali co popadnie, czasem nawet majątki Bizantyjskie, ale sama krucjata ludowa była ogromną porażką. W momencie, gdy dotarli do Anatolii, jak pamiętacie, Piotr Pustelnik dowodził, były tam kobiety, były dzieci, ogólnie walczyli niewyszkoleni chłopi, zostali zmasakrowani przez Turków gdy tylko dotarli do Anatolii. Ale w końcu papież zdołał zorganizować bardziej oficjalną ekspedycję, później nazwaną pierwszą wyprawą krzyżową i ponownie odzew bardzo zaskoczył papieża i o niebo przerósł oczekiwania Alexiosa, oczekiwania cesarza Bizancjum, był tym wręcz zaniepokojony, że miał na rozkaz armię 100 000 wojowników z Europy zachodniej, nadciągającą kilkoma drogami lądem i morzem. W roku 1099 udało im się odebrać Jerozolimę muzułmanom. Obydwa sprawozdania z podboju tak Antiochii jak i Jerozolimy, większość sprawozdań historycznych mówią, że były dosyć krwawe, całe dzielnice miast zostały wymordowane. Oto późniejsza ilustracja ukazująca, jak mogło wyglądać, zdobycie Jerozolimy. Od tamtego czasu przez większość XII wieku trzymali władzę nad Ziemią Świętą. Oto jak mapa wyglądała w 1135 i mogliście zauważyć kilka zmian. Imperium Bizantyjskie odbiło spory kawałek Anatolii, konkretnie zachód i północ a te niebieskie obszary tutaj są znane jako królestwa krzyżowe. Przybliżmy te królestwa krzyżowe, lub państwa krzyżowe i co ciekawe, pomimo, że dla tych krzyżowców z zachodniej Europy, no, oni nie byli zwani krzyżowcami od początku, ale nosili przyszyte krzyże na okryciach i w końcu stali się znani jako krzyżowcy, pomimo, że ich pierwotnym celem była pomoc w odbiciu terytorium dla Bizancjum, kiedy zdołali podbić jakiś obszar, w większości przypadków zatrzymywali go i ustanawiali te państwa krzyżowe, lub krzyżowe królestwa, które tu widzicie, którymi władali przez większość XII wieku. W połowie XII wieku, muzułmanie byli w stanie odebrać kilka ważnych miast, co stało się katalizatorem drugiej wyprawy krzyżowej, lecz potem, w 1187 r. muzułmański władca Saladyn zdołał odbić Jerozolimę, co, jak zobaczymy w następnym filmie, zainspiruje trzecią wyprawę krzyżową.