Przewracanie , rozdzieranie, szczekanie,zakopywanie się ,uderzanie, zamiatanie , zastawianie sideł - to nie jest opis złego zachowania zwierząt , ale raczej wachlarz niektórych z technik stosowanych przez entomologów do łapania obiektów ich badań . Do narzędzi ich pracy należą : ręce ,aspiratory , pęsety , plastikowe worki , latarki czołowe używane w nocy , kij oraz płachta , nóż , grabki , mała łopatka ogrodowe , łopata , sieci , pułapki zapadkowe, a nawet łyżka.
Entomolodzy badają stawonogi lądowe. "Stawonogi" to naukowe określenie zwierząt, które posiadają zewnętrzny szkielet i odnóża ze stawami.  To ogromna grupa, obejmująca zarówno morskie organizmy (kraby, krewetki i ich kuzynów), jak i zamieszkujące ląd, takie jak owady, pająki i pokrewne gatunki.
Zatem jak entomolodzy łapią chrząszcze, motyle, pszczoły, osy, ćmy, muchy, pająki, skorpiony, krocionogi, stonogi, koniki polne, świerszcze, kleszcze, pchły i inne rozmaite lądowe stawonogi? Tropią swą zdobycz we wszystkich typach siedlisk, zarówno w dzień, jak i w nocy. Nierzadko zwierzę może być złapane za pomocą rąk lub pęsety. Do zbierania małych osobników różnych rodzajów używane jest specjalne urządzenie zwane exhaustorem. Exhaustor składa się z długich, giętkich rurek; jeden koniec osoba zbierająca trzyma w ustach, a drugi jest przymocowany do sztywnej rurki, umieszczanej nad osobnikiem; zbieracz robi wdech, przez co osobnik zostaje wessany do sztywnej rurki, a kawałek cienkiej siateczki umieszczony w miejscu połączenia giętkiej rurki ze sztywną zapobiega dostaniu się osobnika do ust zbieracza – to bardzo ważny element exhaustora! Po wessaniu do exhaustora osobnik może być wrzucony do pojemnika na zbiory.
W przypadku większych zwierząt, jak pająki czy krocionogi, zbieracz może używać torby Ziploc™ jak rękawiczki i sięgać ręką po osobnika. Potrzeba wielu starannych poszukiwań, by znaleźć okazy, duże czy małe, często ukryte. Korowanie (zaglądanie pod korę martwych drzew) często ujawnia ukryte zwierzęta, tak jak i przewracanie kłód i kamieni czy łamanie pni.
Inną skuteczną metodą łapania stawonogów jest strącanie ich z krzewów czy drzew, na których się znajdują. Odbywa się do poprzez potrząsanie roślinnością lub uderzanie jej kijem i trzymanie poniżej rozpostartej płachty do łapania stawonogów. Płachta jest zrobiona z tkaniny i jest płasko rozpostarta, jak latawiec. Otwarta, odwrócona parasolka również może służyć jako płachta do łapania. Kiedy okazy są już na płachcie, mogą być chwytane za pomocą rąk, exhaustora, pęsety lub worka.
W przypadku miękkiej roślinności, na przykład traw, skuteczną metodą jest zgarnianie siatką.
W przypadku stawonogów szybko biegających po ziemi dobrze sprawdzają się pułapki Barbera. Taka pułapka składa się z plastikowego kubka, który jest wstawiany w dołek wykopany przez zbieracza w ziemi, tak by jego brzeg był na równi z ziemią. Następnie napełnia się kubek konserwującym płynem i nakrywa go daszkiem, by zapobiec wpadaniu doń roślin. Obok pułapki stawiany jest znacznik, by można ją było łatwo znaleźć, gdy naukowcy będą zbierać je pod koniec swoich badań na danym terenie.
Można także przesiewać ściółkę, a chcąc przywabić nocne latające owady, można powiesić białe prześcieradło i oświetlać je lampą. Zbieracze stoją przy prześcieradle i za pomocą exhaustorów, pęset lub rąk łapią owady, które na nim siadają.  Aby schwytać szybko latające owady, zbieracze ustawiają pułapki Malaise'a, czyli pionowe, prawie niewidoczne (przynajmniej dla owadów) sieci, które kierują lecące owady do pojemnika umieszczonego w szczycie pułapki.
Po schwytaniu za pomocą jednej z tych metod, okazy są umieszczane w konserwujących płynach i etykietowane z podaniem wszystkich potrzebnych terenowych danych, takich jak lokalizacja (łącznie ze współrzędnymi geograficznymi), wysokość nad poziomem morza, typ siedliska, data, pora dnia, osoba zbierająca i numer zbioru.
Ładowanie