Główna zawartość
Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:14:39

Transkrypcja filmu video

Powiedzmy, że to jest naczynie krwionośne. Jest ono zbudowane z komórek śródbłonka, tak jak każde inne naczynie krwionośne. Powiedźmy, że to naczynie krwionośne wdało się w bójkę i jest teraz trochę zranione. W jego ścianach powstał otwór i komórki nie mogą dłużej chronić naczynia przed otoczeniem zewnętrznym. Kiedy dojdzie do takiej sytuacji, nie chcemy, żeby krew z tego naczynia zaczęła wyciekać, ponieważ stracilibyśmy jej zbyt dużo. W związku z tym, krew ma sposób, aby temu zapobiec. Pierwsza rzecz, jaka się wydarzy, to te małe płytki krwi, które krążą we krwi, przybędą tutaj, zaczną się gromadzić i formować wstępny skrzep. Więc te małe rzeczy to płytki krwi. Okazuje się, że ten skrzep, nie jest wystarczająco mocny, dlatego ciało potrzebuje drugiego mechanizmu, który go wzmocni. I ten mechanizm będziemy omawiać w tym filmie. Narysuję go tutaj. To co rysuję, to małe włókno fibrynowe, które pojawi się tu i będzie tworzyć rodzaj siatki, która trzyma płytki krwi solidnie razem. Jak to włókno fibrynowe wygląda? Zbudowane jest z małych podjednostek fibrynowych. Tak będą wyglądały cząsteczki fibryny lub białka. Okazuje się, że naturalnie wiążą się ze sobą i kiedy to zrobią tworzą polimer. Łączą się ze sobą i tworzą włókno fibrynowe. Pytanie, jakie się nasuwa, to jaką masz pewność, że te podjednostki fibrynowe łączą się razem i tworzą włókno w miejscu uszkodzenia? Na przykład, jeśli masz zbiór cząsteczek fibrynowych tutaj, jak zapobiec ich połączeniu? Opowiedź brzmi, nie można, dlatego nie masz fibryn krażących w Twojej krwi. Masz coś innego, co narysuję tutaj. Jest to fibryna z dodatkowym ekstra kawałkiem. Ten dodatkowy kawałek, jak widzisz, przyczepiony do miejsca aktywnego fibryny, zapobiega jej łączeniu się z innymi. Struktura ta nazywa się fibrynogenem, prawdopodobnie dlatego, że będzie tworzyć fibrynę ten fibrynogen. Tylko, kiedy ten fibrynogen stanie się fibryną, te podjednostki mogą łączyć się i uformować włókno. Więc jeszcze raz, powtórzę, fibryna nie krąży w Twojej krwi, tylko fibrynogen. Pytanie jakie się nasuwa, jak organizm przemienia fibrynogen w fibrynę w miejscu zranienia? Kiedy Twój śródbłonek ulegnie zniszczeniu tutaj, Twoja krew będzie miała kontakt z nowymi białkami. I może Twoje komórki śródbłonka wypuszczą trochę białek, ponieważ są zniszczone. Najprościej mówiąć, masz nowe białka, których wcześniej nie było. Te białka przyczynią się do tego, że fibrynogen zamieni się w fibrynę. Podczas ewolucji zostaliśmy tak zaprojektowani, żeby wykorzystać te małe, żółte cząsteczki do konwersji fibrynogenu w fibrynę. Sposób ten może działa, nie jest jednak najbardziej efektywny. Wyobraź sobie, że Ty i grupa Twoich znajomych ma do wykonania dużo pracy. Powiedźmy, że musisz przemienić milion fibrynogenów w fibrynę. Czy najlepszy sposób, aby to zrobić to usiąść i się za to zabrać? Czy bardziej wydajnie byłoby, aby każdy z Was zawołał pięciu swoich znajomych i zaprosił ich do pracy? I poprosił ich, aby zawołali kolejnych pięciu znajomych. I poprosił ich, aby również zawołali pięciu swoich znajomych. Oczywiście, sprawiłoby to, że praca zostałaby wykonana o wiele szybciej z udziałem tych znajomych. To właśnie robi też Twoje ciało. Nie używa tych żółtych cząsteczek do zamiany fibrynogenu w fibrynę. Jest coś innego, co to robi i jest to bardzo ważne, narysujemy to tutaj, jest to trombina. Trombina, tak jak fibrynogen, jest aktywowana ze swojej nieaktywnej formy, znanej jako protrombina. Protrombina ma mały kawałek na końcu, który uniemożliwia jej pracę, to jest protrombina. Ten kawałek jest usuwany, kiedy chcesz, aby zaczęła ona pracować. Czy protrombina jest aktywowana przez te małe żółte cząsteczki? Tak właściwie, to nie ponieważ łańcuch wzmożonego wytwarzania jest o wiele dłuższy. Aby narysować właściwą kaskadę musisz na nią popatrzeć i poćwiczyć. Jednak jest prostszy sposób, aby to narysować, inny od tego, w jaki rysuję się to zazwyczaj, zrobimy to teraz. Powiedźmy, że liczysz w dół od XII. Normalnie zacząłbyś od XII. Potem XI. Potem X, a następnie masz IX. Ale powiedźmy, że nie jesteś dobry w liczenie. Zacząłbyś od XII. Potem XI. Potem zrobiłbyś mały błąd i przeszedł do IX. Potem zdałbyś sobie sprawę, że zapomniałeś o X i wróciłbyś do tej liczby. To dobrze, że pamiętałeś o X, ponieważ X jest naprawdę ważna. I pomoże nam z trombiną. Okazuje się, że trombina jest znana też jak II. Wiemy bardzo dobrze, że trombina pomaga nam z fibryną, która jest znana jako I i nie jest to zaskakujące, ponieważ fibryna jest najważniejsza. Jest głównym celem, a trombina pomaga nam w jego uzyskaniu, dlatego jest numerem II. Niestety, nie jest to takie proste. X lubi V ponieważ obydwa dzielą się przez pięć więc pracują razem, a IX lubi VIII ponieważ są one obok siebie I pracują razem. Więc tak wygląda pierwsza część kaskady i okazuje się, że nazywamy tę część drogą wewnątrzpochodna, powiemy później co to oznacza, ale teraz zostańmy przy tym, jak to się nazywa. Jednak to co jest ważniejsze to na tym rysunku, XII nie stanie się IX, a XI nie stanie się IX. To co się dzieje, to XII, kiedy jest aktywowane staje się katalizatorem, który przekształca XI z nieaktywnej formy do tej aktywnej, którą zapiszę jako XIa. I kiedy XI jest aktywowany, służy jako katalizator który przekształca IX z nieaktywnej formy do aktywnej. Widzisz, że te strzałki pokazują katalizę. Powiedziałem, że jest to sekwencja wzmacniająca, chciałbym podzielić się kilkami informacjami, aby pokazać, że to prawda. Okazuje się, że czynnik I czyli fibryna w nieaktywnej formie, jako fibrynogen jest w ilość 3000 mikrogramów na mililitr we krwi, podczas gdy ten 100 mikrogramów na militr krwi. X jest około 10 mikrogramów na mililitr we krwi, a czynnika IX około 5 mikrogramów mililtr na krew. Więc widzisz, jak to wygląd zwiększasz ilość w swojej krwi, co jest równoważne z tym, że zwiększasz liczbę aktywnych form tego, kiedy masz skrzep. Powiedziałem, że jest to droga wewnątrzpochodna, jednak jest inna, która również prowadzi do aktywacji X, jednak w tym drugim sposobie, to co aktywuje X, to VII, który jest aktywowany przez III i nosi nazwę czynnika tkankowego. Zapiszę to w skrócie TF. W tej drodze, którą wziąłem w kółko, przepraszam za słabą organizację, to znane jest jako zewnątrzpochodna droga. Czym różnią się te dwie ścieżki? Okazuje się, ze zewnątrzpochodna droga jest punktem zapalnym. Jest tą, która jest aktywowana przez źródło uszkodzenia tutaj, podczas gdy wewnątrzpochodna ścieżka jest wołem roboczym, który naprawdę wykonuje większość roboty w koagulacji. Jak to wszystko działa? Na początku masz ten czynnik tkankowy, którym jest jedna z tych żółtych cząsteczek. I ten czynnik tkankowy aktywuje VII, który aktywuje X, więc masz strzał- iskrę, która trafia na tę ścieżkę i aktywuje trochę X. Potem X aktywuje trochę trombinę, a potem trombina sprawi, że wewnątrzpochodny wół roboczy zacznie działać. Jak trombina to robi? Trombina aktywuje całą grupę tych struktur i żeby zapamiętać, który został aktywowany musisz wziąć pięć nieparzystych liczb, licząc od pięciu. Które to będą? Będzie to V, VII, IX, XI i XIII. Tak właściwie, to jest prawie dobrze, ponieważ okazuje się, że nie ma tam IX, tylko VIII ponieważ, to nie może być takie proste. Więc to jest te pięć, które są aktywowane. Narysujmy to tutaj na naszym rysunku. Narysujmy to w formie niebieskich strzałek, ponieważ trombina jest niebieska. Powiedzieliśmy, że będzie aktywowała V. Będzie też aktywowała VII. Nie będzie aktywowała IX, ale VIII będzie to trochę dziwna strzałka do narysowania. Powiedzieliśmy, że będzie aktywować XI i będzie aktywować XIII. Gdzie jest nasze XIII? Nie narysowaliśmy tego jeszcze, więc pomówmy o tym szybko. Końcowym celem całej kaskady jest otrzymanie cząsteczek fibryny, które będą się ze sobą łączyć i tworzyć włókna. Okazuje się, że jest tu jeszcze jeden krok, który jest związany z łączeniem się włókien razem. Będziemy chcieli, aby te włókna się połączyły razem ze sobą na krzyż. Te skrzyżowania będą łączyły je razem, tak by powstała siatka. Okazuje się, ze ten krok jest aktywowany przez czynnik XIII. Narysujmy tu finalną aktywność trombiny, która ma aktywować XIII. Możesz zobaczyć, że kiedy raz aktywuje się tę małą trombinę, aktywuje ona wszystkie potrzebne elementy w tej wewnątrzpochodnej ścieżce. Możesz się zastanawiać nad XII tutaj, ponieważ trombina na niego nie wpływa. Okazuje się, że jeśli usuniesz czynnik XII, możliwe jest całkiem niezłe tworzenie skrzepów. Jest jasne, że XII nie jest niezbędnym elementem wewnątrzpochodnej ścieżki. I żeby wszystko było jasne, wykorzystując nasze strzałki, te zielone strzałki różnią się od białych w tym sensie, że mówimy, że fibryna będzie stanowić włókno fibrynowe, które stanie się poprzeplatanymi włóknami fibrynowymi. Więc jeśli taka historia działaby się za każdym razem, kiedy skaleczyłbyś swój śródbłonek, uaktywniłbyś całą tę zewnątrzpochodną ścieżkę. Stworzyłbyś trochę aktywowany czynnik VII. Mółgbyś aktywować trochę X, co mogłoby aktywować trochę II, czyli trombinę, co rozpocznie wytwarzanie fibryny z fibrynogenu. Co więcej, trombina będzie stanowić pozytywne wsparcie, które powoduje produkcje coraz większej i większej ilości trombiny, co powoduje większą i większą produkcję fibryny. Cały ten system mógłby wymknąć się poza kontrolę i stałbyś się jednym wielkim chodzącym skrzepem. Aby temu zapobiec są pewne sprzężenia zwrotne ujemne. I tak jak inne kroki na tym obrazku, są one napędzane przez trombinę. Jedna rzecz, jaka się wydarzy, to trombina pomoże wytworzyć plazminę z plazminogenu w podobny sposób, jak pomaga wytworzyć fibrynę z fibrynogenu. I plazmina wpływa bezpośrednio na tę siatkę fibrynową powodując jej rozpad. Jest to jeden pomocny czynnik, ale nie jest jedynym przykładem ujemnego sprzężenia zwrotnego, ponieważ nie zapobiega ciągłej produkcji tego wszystkiego. Więc innym przykładem jest to, że trombina stymuluje produkcję antytrombiny, która jest przeciwieństwem, i stanowi klasyczny przykład ujemnego sprzężenia zwrotnego. I to co antytrombina będzie robić, jak możesz zgadnąć, będzie zmniejszała ilość trombiny, która jest wytwarzana przez protrombinę. I również będzie utrudniać produkcję aktywowanego X z X. Co się stanie, jeśli cały system nie będzie działa? Nie mam na myśli ujemnego sprzężenia zwrotnego, ale cały system wytwarzający skrzep? Jeśli nie będzie on działał, wtedy nie będziesz mógł wytworzyć stabilnego skrzepu i stracisz dużo krwi, która będzie wyciekać przez uszkodzony śródbłonek. Nazywamy to hemofilią. Hemo odnosi się do krwi, a filia oznacza miłość. Więc osoby z hemofilią, kochają się wykrwawiać. Są trzy różne rodzaje hemofilii. Rodzaj A, B i C. Łatwo zapamiętać, co powoduje każdy z nich, ponieważ A jest powiązany z VIII. B jest powiązany z, co idzie po VIII? IX A C jest powiązane z tym co idzie za IX? Nie X, ale XI. Możemy narysować to na naszej kaskadzie koagulacyjnej, aby wiedzieć, że brak czynnika VIII będzie przyczyną hemofilii A. Brak czynnika IX będzie powodował hemofilię B. A niedobór czynnika XI będzie powodował hemofilię C. Widzimy, że celem jest wewnątrzpochodna ścieżka.