Główna zawartość
Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:11:45

Transkrypcja filmu video

Popatrzmy na to naczynie krwionośne. Naczynie krwionośne jest pewnego rodzaju rurą. Myślę, że zgodzisz się w tym ze mną. Jest rurą, przez którą podróżuje krew. Narysuję ją tutaj, zadam Ci teraz pytanie, co tworzy ściany tej rury? W przypadku naczynia krwionośnego, to co je buduje to komórki śródbłonka. Ściany zbudowane są z komórek śródbłonka, które ciasno do siebie przylegają tworząc rurę, przez którą przepływa krew. Narysowałem tutaj zbiór komórek przylegających do siebie. Przylegają do siebie bardzo mocno, aby zapobiec wyciekowi krwi ze środka. Mniej więcej wygląda to tak. Każda z tych komórek, oczywiście każda z tych komórek ma jądro, które szybko tu dorysuję. Usuńmy teraz to wszystko i popatrzmy na coś trochę prostszego. Mamy teraz przekrój poprzeczny przez to samo naczynie. To są komórki śródbłonka, które widzimy w przekroju możemy na tej narysować jądro. Może teraz jest ono widoczne. Mamy też krew, która przepływa przez to naczynie. Mamy tu czerwone krwinki, które przepływają wzdłuż, dostarczając tlen do ciała. Bardzo ważne pytanie brzmi, co się stanie jeśli to naczynie krwionośne zostanie uszkodzone? Powiedźmy, że te dwie komórki rozdzielą się i powstanie otwór. To co się wydarzy, jeśli nie naprawimy tego, to cała nasza krew wypłynie tędy I utracimy jej bardzo dużo. W jaki sposób nasz organizm na to zareaguje? Użyje to tego specjalnego gracza, o którym jeszcze nie mówiliśmy, są nim płytki krwi. Narysuje je tutaj. Płytki krwi, najprościej mówiąc są małymi kawałkami komórki. Nie mają jądra lub innych organelli. Są malutkimi kawałkami komórki, których nasz organizm używa do zablokowania takich otworów. Krążą one w Twojej krwi przez cały czas. Narysuje ich tutaj kilka. I to co się stanie, jeśli powstania taka dziura w Twoim naczyniu krwionośnym, to dojdzie do ich połączenia. Połączą się i wypełnią tę dziurę. Wybudują pewien rodzaj bariery, która zapobiegnie utracie krwi. Czy jesteś usatysfakcjonowany? W sumie, to nie powinieneś być ponieważ pozostało pytanie, które brzmi dlaczego te płytki krwi zbijają się w grupę tutaj, a nie robią tego, powiedźmy o tutaj? Dlaczego nie gromadzą się tutaj lub tutaj, chociażby krwioobiegu? Dlaczego nie robią tego tutaj? Jeśli ich zadaniem jest tworzenie tych zgrupowań, skąd wiedzą, że mają się gromadzić tutaj, a nie tu? W jaki sposób się tego dowiadują? To są rzeczy, które nie chcemy, aby się wydarzyły, więc narysuje tutaj znak X. Rozwiązanie tego problemu jest tak właściwie całkiem proste i piękne. Kluczowe jest to, że środowisko w naczyniu krwionośnym różni się od tego poza naczyniem krwionośnym. Na zewnątrz, mamy elementy, których nie ma w środku. I jeden z nich mam zamiar narysować tutaj. Narysuje go tutaj, ma on swoja nazwę. Brzmi ona kolagen. Napiszę to tutaj. To jest kolagen. Nie musisz się zbytnio przejmować tym, co to jest. Kolagen jest rodzajem białka strukturalnego, które Twoje ciało wykorzystuje do nadawania rzeczom struktury. Ważną rzeczą jest to, że masz kolagen tutaj, ale nie masz go tu. Nie masz go tutaj. Nie masz go tutaj. Okazuje się, że kolagen wchodzi w chemiczne reakcje z płytkami krwi. Narysujemy tutaj małe iskierki, aby pokazać, że ma tutaj miejsce odziaływanie chemiczne. Odziałują one chemiczne, co zmusza je do zbicia się razem i wytworzenia skrzepu o którym mówimy. Możemy nazywać to skrzepem płytkowym, który zatyka tę dziurę. I żeby było jasne, masz również kolagen tutaj i tutaj. Jest on wszędzie, po zewnętrznej stronie naczynia krwionośnego. Okazuje się, że to jest tylko pierwszy krok w mechanizmie powstawania skrzepu w Twoim organizmie. Na razie mamy numer jeden - skrzep płytkowy. Teraz przejdźmy do kroku drugiego, sam skrzep płytkowy nie jest na tyle silny, na ile powinien być. W drugim kroku dochodzi do jego wzmocnienia. Drugi krok angażuje fibrynę. Napiszę to tutaj, fibryna. Fibryna nie jest malutką komórką lub fragmentem komórki, jak płytki krwi. Fibryna jest białkiem, I to co robi fibryna to dociera tutaj i próbuje wzmocnić ten skrzep poprzez uformowanie siatki z białek, która będzie trzymać wszystkie te płytki krwi razem i formować bardzo ściśnięty obiekt. Te włókna firbynowe skręcają się, każde z nich tworzy te małe zawijasy. To jest włókno fibrynowe. Jest ono zbudowane z małych podjednostek fibrynowych, które narysuje tutaj. Okazuje się, że te podjednostki w naturalny sposób łączą się ze sobą. Jak sądze, techniczne słowo które to opisuje to polimeryzacja. Tworzą one polimer. Najprościej mówiąc, łączą się ze sobą i wiele z nich robi to w linii tworząc włókno fibrynowe, które tu widzimy. Skąd pochodzi fibryna? Czy pochodzi stąd? Nie, ona również krąży we krwi. Narysujmy tutaj trochę cząsteczek fibryny. Krążą one we krwi. Prawda? Tak właściwie, nie będzie to dokładnie prawda ponieważ powiedziałem Ci, że te cząsteczki fibrynowe naturalnie łączą się ze sobą. I jeśli mielibyśmy te cząsteczki fibryny krążące we krwi, co by się wydarzyło? Łączyłyby się ze sobą we krwi i formowały te długie włókna we krwi, czego nie chcemy, ponieważ chcemy je tylko tam, gdzie znajduje się skrzep płytkowy. Pozwól, że wymażę te włókna. Okazuje, się, że fibryny nie krążą w naszej krwi. Mamy coś innego. Mamy fibrynogen. Fibrynogen. Narysuję fibrynogen poniżej. Oczywiście pamiętaj o tym, że to są tylko moje rysunki i to prawdopodobnie nie wygląda dokładnie tak. Więc mieliśmy tu fibrynę. Fibrynę. Ale teraz mamy fibrynogen. Jak możesz zauważyć, nazywa się podobnie jak fibryna, ma tylko dołączony fragment w swojej nazwie i ten dołączony fragment, jak możesz się domyślić zapobiega przed łączeniem się tych cząsteczek. Fibrynogen nie będzie zdolny do łączenia się w taki sposób, jak robi to fibryna. Co trzeba zrobić, aby mogła to robić? Oczywiście, musimy przeistoczyć fibrynogen w fibrynę, jednak gdzie to ma miejsce? Tylko z tej strony, z której chcemy, aby fibryna łączyła się ze sobą. Tylko tutaj, gdzie dochodzi do zniszczeń. I kolejny raz, stoimy przed tym samym pytaniem, przed którym stanęliśmy z płytkami krwi, które brzmi jak one wiedzą, jak płytki krwi wiedzą, gdzie mają agregować? Tym razem, chcemy wiedzieć, jak fibrynogen wie, gdzie ma się przeistoczyć w fibrynę, aby móc się łączyć i tworzyć włókna? I odpowiedź, szczęśliwie jest taka sama. Mamy tutaj trochę związków chemicznych. Nie będziemy teraz mówić więcej o kolagenie. Pomówmy teraz o czymś innym. I jeśli chcesz wiedzieć, co to będzie napiszę nazwę tutaj, nazwa nie jest najważniejsza, tylko zasada działania. Zasada jest taka, że masz te małe białka tutaj, nazywane czynnikami tkankowymi. Normalnie, nie są one we krwi. Znajdują się one poza komórkami śródbłonka wyścielającymi naczynie krwionośne. I te małe białka, czynniki tkankowe będa w tej małej ranie i dookoła niej i będą powodowały, że ten fibrynogen stanie się małą cząsteczką fibryny. I te fibryny będą mogły łączyć się ze sobą i łączyć się z płytkami krwi. Mam nadzieje, że jest to jasne. I formują tę siatkę, którą tu widzimy. Jeśli chcemy być naprawdę cool możemy zapytać, jak te czynniki tkankowe zmieniają fibrynogen w fibrynę. I możesz zapytać czy czynniki tkankowe są rodzajem małego noża? I przez nóż mam na myśli enzym. Czy to ten mały nóż czy też enzym powoduje, że odcinamy resztę od fibryny tak, aby została tylko ona? Niestety, jest to o wiele bardziej skomplikowane. I jest ku temu bardzo dobry powód. Pozwól, że przedstawię Ci pewną sytuację. Powiedźmy, że musisz zamienić miliony fibrynogenów w fibrynę. Każdy z tych fibrynogenów jest bardzo małym białkiem, więc potrzeba milionów, aby stworzyć ten skrzep tutaj. I powiedźmy, że jesteś czynnikiem tkankowym. Jesteś czynnikiem tkankowym, i chcesz zamienić miliony fibrynogenów w fibryny. Czy najlepszy sposób, aby to zrobić to usiąść i pociąć ten fibrynogen jeden po drugim? Zajęłoby to bardzo dużo czasu. Czy byłoby lepiej, lub jest lepiej dla Ciebie, jako czynnika tkankowego zawołać pięciu przyjaciół, żeby każdy z nich zawołał pięciu przyjaciół i oni również zawołali pięciu przyjaciół i tak dalej, aż do momentu, gdy masz ogromną ilość ludzi, którzy byliby gotowi Ci pomóc? I masz teraz tych wszystkich ludzi, którzy pomogą Ci zamienić fibrynogen w fibrynę. Oczywiście, drugi scenariusz jest o wiele bardziej efektywnym mechanizmem. I to właśnie robi Twój organizm, to robią Twoje tkanki. Więc czynniki tkankowe, wiem, że to trochę pogmatwane, ale spróbuj nadążyć za mną. Czynnik tkankowy zamienia też inne białko, o którym nie mówiliśmy, w jego aktywną formę. I ta inna aktywna forma białka, o której nie mówiliśmy, będzie aktywowała inne białko o którym nie mówiliśmy w jego aktywną formę. I to białko będzie robiło to samo. I tamto również to samo. I za każdym razem, kiedy wprowadzisz nowe białko tutaj, podnosisz całkowitą ilość aktywowanych białek tego typu. Ostatecznie, masz to, które powoduje rozpad fibrynogenu w fibrynę, narysuję to. Ma ono specjalną nazwę - trombina. Nie myślę, żeby trombina była niezbędnym słowem, które musisz znać, ale na wszelki wypadek je podałem. Do czasu, gdy masz trombinę, masz o wiele więcej aktywowanych trombin niż miałeś czynników tkankowych na początku. Ale czynnik tkankowy jest iskrą i to on napędza cały proces. Więc to tyle. W taki sposób Twoje ciało zatyka otwory w naczyniach krwionośnych i zapobiega utracie krwi. Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o skomplikowanych rzeczach, o których wspomniałem na końcu, wiesz, o tych wszystkich poziomach aktywowania białek, możesz je sprawdzić. Proces ten nazywa się kaskadą krzepnięcia krwi. Nazywa się tak ponieważ dochodzi do kaskady wszystkich poziomów białek.