If you're seeing this message, it means we're having trouble loading external resources on our website.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

Główna zawartość

Ablacja serca — film z polskimi napisami

Stworzone przez: Bianca Yoo.

Chcesz dołączyć do dyskusji?

Na razie brak głosów w dyskusji
Rozumiesz angielski? Kliknij tutaj, aby zobaczyć więcej dyskusji na angielskiej wersji strony Khan Academy.

Transkrypcja filmu video

W tym filmie opowiemy sobie o ablacji serca. Ablacja to zabieg stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu. Zaburzenia rytmu, czyli arytmie to zaburzenia funkcji układu bodźco-przewodzącego serca powodujące zbyt szybką lub zbyt wolną akcję albo całkiem nieprawidłowy rytm. Patologicznie przyspieszone rytmy serca nazywamy tachyarytmiami. Ablacja polega na znalezieniu i zniszczeniu fragmentu tkanki serca, który odpowiada za taki rytm. Dzięki zniszczeniu obszaru serca wywołującego arytmię zapobiegamy napadom w przyszłości. Przy pomocy ablacji możemy leczyć różne zaburzenia rytmu, w tym migotanie przedsionków, polegające na nieskoordynowanych drganiach ścian przedsionków, a także trzepotanie przedsionków, inną tachyarytmię przedsionkową. Ablacja stosowana jest również w częstoskurczu komorowym, szybkim rytmie obejmującym komory serca oraz częstoskurczach powodowanych przez drogi dodatkowe. Droga dodatkowa to połączenie pomiędzy górną jamą serca, przedsionkiem, a dolną jamą, komorą, którego nie powinno tam być. W takim układzie, pobudzenie przebiega w dół poza węzłem AV i za wcześnie stymuluje komory do skurczu. Ablację stosujemy też w leczeniu częstoskurczu nawrotnego węzłowego, w skrócie AVNRT. AVNRT to rodzaj tachykardii, powodowanej przez pętlę re-entry w węźle AV. Gdy ktoś ma zaburzenia rytmu i trafia do kardiologa, lekarz przepisuje leki antyarytmiczne. Czasami, pomimo stosowania tych leków, pacjent nadal ma arytmię. Jeśli leki nie działają, u niektórych pacjentów wykorzystuje się elektroterapię, kardiowersję. Kardiowersja polega na zadziałaniu na serce impulsem elektrycznym, by przerwać nieprawidłowy rytm i serce mogło wrócić do rytmu zatokowego. Czasem kardiowersja nie zadziała i albo nie pojawi się prawidłowy rytm, albo rytm powraca do wyjściowego i znów lądujemy z arytmią. U takich pacjentów, u których ani leki ani kardiowersja nie przerywają arytmii, można spróbować jeszcze ablacji. Ablacja polega na zniszczeniu fragmentu tkanki serca. Brzmi to dość inwazyjnie, jednak nie jest to aż tak inwazyjny zabieg, nie wymaga otwarcia klatki piersiowej ani serca. Kardiolog jest w stanie uzyskać dostęp do serca poprzez któreś z dużych naczyń krwionośnych, najczęściej w obrębie pachwiny. Warto wspomnieć, że ten schemat nie przedstawia serca w naturalnej skali, jest zdecydowanie za duże. Specjalnie je tak narysowałam, żeby dobrze było widać naczynia. Jeszcze raz, dostęp do serca zyskujemy poprzez naczynie krwionośne, często w obrębie pachwiny i wprowadzamy przez nie odpowiednie narzędzia, aż dosięgną one serca. Można więc użyć żyły lub tętnicy. Po dotarciu do serca, musimy zlokalizować źródło problemu i zniszczyć je za pomocą naszych narzędzi. Zwykle przez spalenie. Czasem zamrożenie, ale najczęściej spalenie. To zniszczenie to właśnie ablacja. Po zniszczeniu tkanki tworzy się blizna. A blizna nie przewodzi pobudzeń. Zatem jeśli zniszczymy tkankę arytmogenną i obszar wokół niej, to uniemożliwiamy nieprawidłowym pobudzeniom opuszczanie tego miejsca, ponieważ tkanka bliznowata nie przewodzi pobudzeń. Niektóre tachyarytmie wywoływane są przez ogniska nadpobudliwości, miejsca, które po podrażnieniu nadmiernie się aktywują. Przykładem jest VT, częstoskurcz komorowy, o czym mówiliśmy wcześniej. takie nadpobudliwe ognisko jest bardzo reaktywne i wysyła pobudzenia do reszty serca, wywołując tachykardię. Kardiolog może zlikwidować problem niszcząc nadpobudliwe obszary tkanki, tworząc bliznę i blokując w ten sposób przewodzenie. Lekarze są przy tym bardzo ostrożni, by nie naruszyć krytycznych struktur układu bodźco-przewodzącego, jak węzeł zatokowy, czy węzeł AV. Trzymają się z dala od tych struktur i skupiają na obszarach problematycznych, powodujących arytmię. Tachyarytmie mogą tez wynikać z działania pętli re-entry. Pętle re-entry to nieprawidłowe pętle pobudzeń, w których impulsy krążą raz za razem, przyspieszając akcję serca. W takiej sytuacji kardiolog poszukuje cieśni częstoskurczu. Cieśń to miejsce, przez które przebiegają wszystkie fale pobudzeń pętli re-entry. Skoro wszystkie przebiegają przez ten punkt, jego zniszczenie przerywa pętle i pozbywa się tachykardii. Cieśń to najwęższe miejsce, w którym ablacja jest bezpieczna. I jeszcze raz, kardiolog trzyma się z dala od ważnych struktur, niezbędnych dla prawidłowego przewodzenia. Niszczy się tylko obszary dające problem. Zaburzenia rytmu mogą dawać dolegliwości, takie jak poczucie szybkiego bicia serca, czy kołatania. Kołatanie to uczucie, że serce uderza w klatkę piersiową. Niektórzy mają zawroty głowy. Ważne, żeby pacjent nauczył się rozpoznawać te objawy i badać tętno, by móc skontaktować się ze swoim lekarzem w razie ich wystąpienia. Dlaczego? Ponieważ arytmie bywają bardzo niebezpieczne. Krążenie może być na tyle słabe, że dochodzi do utraty przytomności, a nawet udaru, czy przejścia w jeszcze gorszą arytmię. Typowym przykładem jest przejście VT w migotanie komór. W migotaniu komór ściany serca drgają zamiast się kurczyć i krew nie krąży, a to doprowadza do śmierci.