If you're seeing this message, it means we're having trouble loading external resources on our website.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

Główna zawartość

Stymulatory serca — film z polskimi napisami

Stworzone przez: Bianca Yoo.

Chcesz dołączyć do dyskusji?

Na razie brak głosów w dyskusji
Rozumiesz angielski? Kliknij tutaj, aby zobaczyć więcej dyskusji na angielskiej wersji strony Khan Academy.

Transkrypcja filmu video

Stymulator, potocznie rozrusznik, to maleńkie urządzenie, które pomaga sercu utrzymać prawidłową częstość akcji. Zdarza się, że serce pracuje zbyt wolno, nazywamy to bradykardią. Bradykardia to zbyt wolna praca serca. Może ona być spowodowana chorobą naturalnego rozrusznika serca lub obecnością bloku w układzie bodźco-przewodzącym, który spowalnia pracę serca. Stymulatory są najczęściej stosowane do przyspieszania wolnych rytmów serca, czyli w leczeniu bradykardii. Rzadziej są one stosowane również w celu spowolnienia pracy serca. Medyczny termin określający szybką pracę serca to tachykardia. To dużo rzadsze zastosowanie. Rozruszniki stosujemy najczęściej w bradykardiach. Niektóre urządzenia mają też funkcję koordynacji pracy komór. Stymulator działa w tym przypadku na komory synchronizując ich skurcze. Utrzymanie odpowiedniej częstości akcji i zapewnienie jednoczasowego skurczu obydwu komór pozwala nam poprawić krążenie. Jeśli serce pracuje za wolno, nie rozprowadza krwi w odpowiednim tempie, a jeśli serce pracuje za szybko, brakuje czasu na efektywne napełnianie się komór, a co za tym idzie, zbyt mała ilość krwi trafia na obwód. Stymulatory składają się zwykle z dwóch elementów. Pierwszy to generator impulsów, zawierający baterię. Bateria zapewnia energię do funkcjonowania urządzenia, w tym sygnałów elektrycznych wysyłanych do serca. Baterię oraz układ sterujący, będący mózgiem stymulatora. Drugi element stymulatora to elektrody. Elektrody maja formę drutów sięgających od generatora do serca. Elektrody sięgają od urządzenia do mięśnia sercowego. Omówimy cztery rodzaje rozruszników. Pierwszy to stymulator zewnętrzny, czasem nazywany też przezskórnym. Nazwa mówi sama za siebie - przezskórny. Stymulator zewnętrzny cechuje się tym, że generator znajduje się na zewnątrz ciała pacjenta. A elektrody połączone są z nakładkami przyklejanymi do skóry. Czyli druty łączą się z nakładkami, które leżą na powierzchni skóry. Nic nie umieszczamy w ciele. Impulsy elektryczne docierają do serca przez skórę. Stymulatory zewnętrzne stosowane są w medycynie ratunkowej, kiedy serce nagle przestaje funkcjonować. W sytuacjach nagłych trzeba działać szybko, a najszybszym sposobem na stymulację serca jest przyklejenie elektrod na skórę. Kolejnym rodzajem rozruszników są czasowe stymulatory epikardialne. Epikardium to nasierdzie, najbardziej zewnętrzna część serca. Zaznaczę je na zielono. Epikardium. W przypadku czasowej stymulacji epikardialnej, impulsy generowane są na zewnątrz organizmu, a elektrody połączone są z nasierdziem, z najbardziej zewnętrzną częścią serca. Elektrody są więc w klatce piersiowej. Dlatego czasowa stymulacja epikardialna zakładana jest podczas operacji. Po co nam ona w czasie operacji? Operacje na sercu są bardzo inwazyjne, powodują obrażenia samego serca, a także tkanek wokół niego. Skutkuje to stanem zapalnym tkanek sercowych i okołosercowych. A zapalenie dodatkowo podrażnia mięsień sercowy. Zwiększa to ryzyko wystąpienia bradykardii, zbyt powolnego bicia serca. W obawie przed bradykardią, chirurg może zastosować podczas operacji czasową stymulację epikardialną. Zazwyczaj utrzymywana jest ona jeszcze przez kilka dni po operacji. Kolejnym rodzajem stymulacji jest czasowa stymulacja endokardialna. Endokardium to wsierdzie, najbardziej wewnętrzna część serca. Zaznaczę ją na czarno. A więc "endokardialna" odnosi się do wsierdzia, najbardziej wewnętrznej części serca. W czasowej stymulacji endokardialnej impulsy również generowane są na zewnętrz organizmu. Natomiast elektrody umieszcza się w środku, poprzez jedną z dużych żył, zazwyczaj na szyi, żyłę podobojczykową lub szyjną wewnętrzną prawą. Zatem elektrody wprowadza się przez żyłę na szyi, a następnie przeprowadza w dół, do prawego przedsionka lub do prawej komory, gdzie może wejść w kontakt z wsierdziem. Czasową stymulację endokardialną określa się również jako stymulację przezżylną. Przezżylną, ponieważ elektrody wprowadza się poprzez żyły. Elektrody wchodzą przez żyłę, skąd docierają do przedsionka lub komory i gdzie kontaktują się z wsierdziem. Kiedy stosujemy czasową stymulację przezżylną? Gdy pacjent ma przemijające zaburzenia rytmu, które powinny z czasem ustąpić. Na przykład bradykardię spowodowaną lekami. Powolną akcję wywołaną przez leki lub narkotyki. Albo jeśli ktoś został mocno uderzony w klatkę piersiową. Może to spowodować uraz i podrażnienie węzła AV doprowadzając do spowolnienia rytmu. Obydwie te sytuacje są przejściowe, więc nie wymagają stałej stymulacji. Wystarczy tu czasowa, do czasu aż serce wróci do normy. Stymulacja endokardialna jest też stosowana u pacjentów oczekujących na stały rozrusznik. Powiedzmy, że pacjent zgłasza się w nocy i potrzebuje stałego stymulatora serca, ale do rana nie ma takiej możliwości. Zakłada się wtedy czasowy stymulator, by pacjent mógł bezpiecznie przeczekać noc. To sprowadza nas do ostatniego rodzaju stymulacji, czyli stymulacji stałej. Stymulacja stała to taka, gdzie wszystko jest w środku. Zapiszę nam to. Wszystko jest w pacjencie. Generator impulsów jest zwykle umieszczany pod tkanką podskórną lub mieśniem, a elektrody wprowadza się do serca przez układ żylny. Wygląda to dość podobnie do stymulacji endokardialnej, tyle że generator impulsów jest wewnątrz ciała. Wszystko jest wewnątrz. Kiedy stosujemy stymulację stałą? W przypadku niektórych bloków serca, jak blok trzeciego stopnia lub zaawansowany blok drugiego stopnia. Rozruszniki stosuje się też u części pacjentów z objawową bradykardią zatokową. Co to znaczy? To sytuacja, kiedy pacjent ma stale powolną akcję serca, która powoduje dolegliwości, takie jak zawroty głowy i omdlenia. Czy każdy pacjent z bradykardią potrzebuje rozrusznika? Niekoniecznie. Niektóre osoby, zwłaszcza młodzi sportowcy, mają bardzo wolną spoczynkową akcję. Ale ich serca są młode i silne, więc utrzymują odpowiednie krążenie nawet z tak niską częstością uderzeń. Stała stymulacja jest dobra dla osób, które mają objawową bradykardię, czyli u których wiąże się ona z dolegliwościami. Dolegliwości świadczą o tym, że krążenie nie pokrywa zapotrzebowania organizmu, stąd zawroty głowy i omdlenia.