If you're seeing this message, it means we're having trouble loading external resources on our website.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

Główna zawartość
Aktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:7:44

Chemoreceptory ośrodkowego układu nerwowego - film z polskimi napisami

Transkrypcja filmu video

Naszkicowałem dla nas rysunek mózgu i nazwę kilka jego części, o których będziemy dzisiaj mówić. "Pons" to "most", a "medulla oblongata" to rdzeń przedłużony. "medulla oblongata" to rdzeń przedłużony. Znajduje się on obok mostu. Ludzie, którzy badali te części mózgu, most i rdzeń przedłużony zauważyli, że znajdują się w nich niewielkie centa kontroli oddechu. zauważyli, że znajdują się w nich niewielkie centra kontroli oddechu. Zaznaczę je na zielono. Czasami są one prezentowane z podziałem na jeszcze mniejsze części. Ale najważniejsze jest to, że są w nich miejsca, w których znajdują się neurony niezwykle ważne dla oddychania. Dlatego nazywamy je ośrodkami oddechowymi. Narysowałem je jako takie zielone pola, ale ośrodki oddechowe są tak naprawdę zbiorami upakowanych neuronów. Znajduje się w nich mnóstwo neuronów, kilka z nich narysuję żeby zilustrować o co chodzi. Neurony te oddają wypustki, za pomocą których starają się zbierać informacje. Tym się głownie zajmują, zbierają informacje o różnych rzeczach, takich jak na przykład ból. Jesteś zdenerwowany? Biegniesz spóźniony na egzamin? W jakiej znajdujesz się teraz sytuacji? Na podstawie tych informacji, decydują one o tym, jak szybko powinieneś teraz oddychać, z jaką częstotliwością. jak szybko powinieneś teraz oddychać, z jaką częstotliwością. Skąd dokładnie biorą one te informacje? Skąd dokładnie biorą one te informacje? Narysuję w rdzeniu przedłużonym kilka neuronów, o których będziemy teraz mówić. kilka neuronów, o których będziemy teraz mówić. kilka neuronów, o których będziemy teraz mówić. Te neurony nazywamy chemoreceptorami ośrodkowymi, to na nich skupiamy się w tym filmie. A więc, chemoreceptory ośrodkowe. A więc, chemoreceptory ośrodkowe. Pozwól, że trochę je powiększę. Właściwie są one neuronami. Narysuję kilka z nich. Neurony te, oddają swoje aksony do ośrodka oddechowego, gdzie przekazują informacje za pomocą neurotransmiterów. Na tym polega język neuronów, neurotransmitery pozwalają neuronom ze sobą "rozmawiać". Chemoreceptory ośrodkowe zbierają informacje o substancjach chemicznych. zbierają informacje o substancjach chemicznych. Dlatego nazywamy je chemoreceptorami. Człon "ośrodkowe" pochodzi z kolei stąd, że są one częścią ośrodkowego układu nerwowego. Znajdują się w rdzeniu przedłużonym, w mózgu. Dlatego - "chemoreceptory ośrodkowe". Pierwszą substancją, którą wykrywają, czy też o której dostają informacje jest dwutlenek węgla. Jak wszystkie inne komórki, neurony te produkują CO2. Gdzie będzie on dyfundował? Gdzie będzie przechodził produkt przemiany materii? Do krwi oczywiście. Tutaj mamy naczynie krwionośne, w którym znajduje się prawdopodobnie mniej dwutlenku węgla, pewnie tylko kilka cząsteczek. Więc istnieje gradient, powodujący przepływ CO2 do krwi, skąd zostanie przetransportowany do płuc i usunięty w procesie wentylacji. do płuc i usunięty w procesie wentylacji. Teraz załóżmy, że stężenie CO2 we krwi jest bardzo wysokie, że jego ciśnienie parcjalne jest bardzo wysokie. że jego ciśnienie parcjalne jest bardzo wysokie. Co to oznacza? Narysuję trochę więcej cząsteczek CO2 we krwi. Narysuję trochę więcej cząsteczek CO2 we krwi. Oznacza to, że ten gradient, który wcześniej istniał, nie będzie już tak silny. Nie ma już silnego gradientu dyfuzyjnego, bo różnica ciśnień parcjalnych jest bardzo mała. Jest dużo CO2 we krwi i dużo CO2 w przestrzeni śródmiąższowej wokół neuronów. To jest przestrzeń śródmiąższowa. Przez to, że gradient jest niewielki - zapiszę "płyn" [śródmiąższowy] zamiast "przestrzeń" - Przez to, że gradient jest niewielki, rośnie ilość dwutlenku węgla wokół chemoreceptorów ośrodkowych. Niektóre z cząsteczek CO2 kumulują się także wewnątrz samych chemoreceptorów. W efekcie, chemoreceptory wykrywają duże stężenie CO2, co niezbyt im się podoba. Jak reagują? Zaczynają generować potencjały czynnościowe. Powiedzmy, że wysyłają one dwa potencjały czynnościowe na sekundę. Powiedzmy, że wysyłają one dwa potencjały czynnościowe na sekundę. Zgaduje tą liczbę, nie wiem ile dokładnie ich jest. Teraz, kiedy poziom dwutlenku węgla jest wysoki, wygenerują, powiedzmy, 6 impulsów w tym samym czasie. Czyli jest ich więcej, dlatego, że chemoreceptory "nie lubią" dużych stężeń CO2. Centra oddechowe odbierają tą głośną i wyraźną wiadomość i decydują, że trzeba coś z tym zrobić. Może trzeba sprawić, żeby przyspieszyć oddech? To jest jedna z rzeczy, którą możesz zaobserwować - przyspieszony oddech. To jest jedna z rzeczy, którą możesz zaobserwować - przyspieszony oddech. To jest jedna z rzeczy, którą możesz zaobserwować - przyspieszony oddech. Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o związku pomiędzy CO2 i wodą? Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o związku pomiędzy CO2 i wodą? Mówiliśmy, że CO2 łączy się z wodą i tworzony jest kwas węglowy - H2CO3, który rozpada się na HCO3- i H+ który rozpada się na HCO3- i H+ Kiedy poziom CO2 jest wysoki, kiedy jest go dużo w tym miescu, będzie tu również duża ilość protonów, czyli pH będzie niskie. To są 2 rzeczy, na które reagują chemoreceptory ośrodkowe: wysokie stężenie CO2 oraz wysokie stężenie jonów H+, czyli niskie pH. Bardzo ważne jest też to, na co nie odpowiadają. Nie odpowiadają na ilość tlenu, nie będą reagować na niski poziom O2. Na tym polega różnica pomiędzy chemoreceptorami ośrodkowymi a chemoreceptorami obwodowymi. Warto to zapamiętać. Ostatnią rzeczą, którą chcę Ci pokazać jest trójwymiarowy obraz tego, o czym właśnie mówiliśmy. Spróbujmy omówić to na tym obrazku. Przygotowałem go trochę wcześniej. Zorientujmy się najpierw w tym, co przedstawia. Ta różowa komórka to chemoreceptor ośrodkowy. Właściwie są dwa. Chemoreceptory ośrodkowe odgrywają w schemacie główną rolę. Ten tutaj i oczywiście ten mniejszy z tyłu. Mamy tu również astrocyty. Są one ważnymi komórkami stanowiącymi podporę strukturalną, a także biorącymi udział w tworzeniu bariery krew-mózg. Na niej się skupimy. Na niej się skupimy. Bariera krew-mózg umożliwia odizolować to, co dzieje się we krwi od tego, co dzieje się w płynie śródmiąższowym mózgu. Teraz szybkie podsumowanie - jeśli wewnątrz naczynia krwionośnego jest dużo CO2 słabo zachodzi jego dyfuzja do tego naczynia słabo zachodzi jego dyfuzja do tego naczynia i CO2 gromadzi się wokoło naszych chemoreceptorów ośrodkowych. Nie są one z tego zadowolone, więc zwiększają ilość impulsów wysyłanych do centrów oddechowych poprzez swoje aksony. Mam nadzieję, że Ci się podobało.